The Lumineers - Ophelia

κάρβουνα
αναμμένα, κόκκινα
ζέστη στο δωμάτιο και Χριστούγεννα
ύστερα μαύρα, σβηστά
άσχημη μυρωδιά και στάχτη
στα μάτια

κρίση -πες μου πάλι πώς να κρίνω σωστά

πίσω θέλω τα δικά
πριν γίνουν μαύρα τα κόκκινα
συναισθήματα

κτήση -πες μου πάλι αν ηχούν καλά τα τρία εκείνα γράμματα μετά τα ονόματά μας

έκανα τα χέρια μου πανιά
για να σε πάρω αγκαλιά
και να γλιτώσω το κορμί σου απ' το κρύο

πριν ξημερώσει δεκαεπτά
φίλησα τα χείλη τα δικά σου δυνατά
μήπως και νιώσεις αμυδρά
τα άρρυθμα μπιτ της καρδιάς μου

χαμένος χρόνος κι ο δρόμος πατημένος τόσο
που αδύνατον να βρω τα σημάδια
των βημάτων σου

κι ίσως αν έμενες να σε έκανα κομμάτια
για να χωρέσεις αβίαστα
στις μνημιακές αποσκευές μου

Υποχρεώσεις.

Δεν έχω τίποτα να σκεφτώ
και...
τίποτα.
Δε μετράω, δεν υπολογίζω, δεν προβλέπω.
Δε σκέφτομαι τίποτα πέρα από...
ναι!
πέρα από το σήμερα.

Κι ύστερα ξύπνησα.

Σε άχρωμο κι άοσμο δωμάτιο,
σε σπίτι καλώς καθαρισμένο
όπου μυρίζει χλωρίνη στο μπάνιο και ξύδι στους πάγκους της κουζίνας.
Είμαι τόσο αποστειρωμένη που φοβάμαι να μ' ακουμπήσω.
Είμαι τόσο κενή που τρομάζω να με γεμίσω.

Βρίσκω ένα γραφείο πιο μοντέρνο κι από τα ρούχα που βρήκα στην ντουλάπα πριν λίγο.
Έχει παντού χαρτιά και αυτοκόλλητες, φωσφοριζέ σημειώσεις
-υποθέτω είναι πράγματα που δεν πρέπει να ξεχάσω.
Κι όμως ξέρω, πώς όλα στο τέλος θα περάσουν με σειρά προτεραιότητας στην λήθη.
Οι λογαριασμοί κι οι ομορφότερες φωτογραφίες μου στη Φολέγανδρο.

Έβαλα το χέρι μου στην τσέπη του παντελονιού. Βρήκα 5 ευρώ.
Σαν παιδί, είδα στη χρηματική τους αξία μόνο παγωτά απ' το περίπτερο κι ένιωσα χορτασμένη και πλούσια.
Ύστερα, θυμήθηκα το δάνειο στην τράπεζα κι ένιωσα πάλι...

Κι ύστερα κοιμήθηκα· ξανά.

Τώρα όλα είναι καλύτερα.

Ιούλη, εσύ;

Δε σκόπευα
τίποτα στη ζωή μου
ποτέ
να συμβεί
όπως συνέβη.

Ούτε το σχολείο,
ούτε οι σχολές,
οι έρωτες, οι φιλίες, οι δουλειές.

Όλα πετάχτηκαν στο δρόμο που περπάτησα με πόδια γυμνά.
Κάθε χιλιόμετρο και κάλος
για τις εικοσάχρονες τότε πατούσες μου
και βρώμα σ' όλο μου σώμα απ' το νεαρό ιδρώτα που έσταζα.

Τίποτα δε ζήτησα και τίποτα
όμορφο
ποτέ
δεν απέκτησα.

Αυτά παθαίνεις όταν οι λέξεις γίνονται χρώματα και μυρωδιές τόσο έντονες
που τα χέρια σου τρέμουν και τα μάτια σου δακρύζουν
στο άκουσμά τους.

Αυτά όταν είσαι εσύ ενώ,
ξέρεις καλά,
πως θα έπρεπε να είσαι όλοι τους μαζί.

the halves that halve you in half

Περιπλεγμένες πράξεις και απρόβλεπτες οι αντιδράσεις των ανθρώπων σε αυτές.

Χθες θα σου φώναζα και θα απαντούσες,
σήμερα σου φωνάζω και δε μ' ακούς.
Ίσως αύριο φωνάζεις εσύ κι εγώ· ποιος ξέρει;

Δε φταίνε τα φύλλα των δέντρων, ούτε το θρόισμα τους.
Δε φταίει το χρώμα του νερού, ούτε τ' άπατό του.
Δε φταίει το φως του ήλιου, ούτε τα μάτια σου.

Πια δε βλέπω το ίδιο, δε κολυμπώ καλά.
Με βαραίνουν 50 κιλά κι ένα μυστικό.
Δεν είμαι νέα, δεν αντέχω θορύβους.
Με βασανίζουν οι σιωπές και τα μεσοδιαστήματα.

φρι-

Δεν πίστεψα ποτέ ότι όλα τα πράγματα παίρνουν τέλος
κι ήρθε ο καιρός για να με διαψεύσει.
Ήρθες εσύ με δάκρυα στα χέρια.
Μου τα 'δωσες χωρίς να είναι δικά σου,
χωρίς να ξέρεις.
Εγώ είχα στερέψει, βλέπεις, και με λυπήθηκες.
Αμφισβήτησες τα όσα έχω νιώσει.
Όμως γιατί;
Σε έπεισα εγώ ποτέ για εκείνα που δεν ένιωσες;
Ποτέ.
Κι ίσως πρέπει να ζητήσω συγγνώμη που σου κρύφτηκα
και σ' άφησα να ψάχνεις νόημα εκεί που δεν υπάρχει,
μα ήσουν ήλιος λαμπερός
κι εγώ φοβόμουνα το φως από παιδί.

Καλή αρχή σου, ήλιε μου.
Αν κάποτε με αναζητήσεις , θα 'μαι κρυμένη στο σκοτάδι.

κούραση

Μην ανασάνεις.
Τοξικό αέριο η ψευτιά.
Κρατήσου και στ' από κάτω στενό,
το λίγο πιο αποκρουστικό και βρώμικο,
θα σου γνωρίσω τους φίλους μου.

Είναι όμορφα παιδιά με μάτια ορθάνοιχτα
και κάτι αγκαλιές φυλακές.
Δεν έχουν κινητά.
Λέμε συνήθως
"όταν δύσει, στην αλάνα".
Κι άμα κλαίμε, φίλε μου,
θέαμα που αξίζει να το δεις.
Πονάμε ΌΛΟΙ.
Γύρω απ' τη φωτιά μαζευόμαστε,
με τα μούτρα χωμένα στις παλάμες μας.
Κλάμα να δεις.
Νιώθουμε τη θλίψη σαν αδέρφια ενός σάκου.
Δίδυμα, τρίδυμα, πολλά-διμα.

Μην ανασάνεις τώρα.
Αυτούς εδώ δεν τους ξέρω
κι ας έχω φάει τη ζωή μου μαζί τους.
Αυτούς εδώ τους μισώ.

kyss mig

Ο κόσμος είπε
ότι δε θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί.
Εσύ ήσουν μόλις 16
κι εγώ σε είκοσι χρόνια θα έκλεινα τα 35.

The perks of being a wallflower.

Sometimes all you need to do is actually try. No matter how scared you are, make a step. Get out of your pathetic little apartment and face the world. Everyone and everything. But, most of all, deal with what scares the shit out of you. Tell them. Speak the truth and you might have a chance to breathe again without having that intolerable weight on your chest. Life won't be such a torture and you could finally learn how to smile; for real this time, not faking it. So try, my friend. Take a risk and tell them you're just a little bit different but, who cares?

Shit! You care. And I care. And everyone else does. So, keep your mouth shout and pull the trigger.

Too Close

Θα εκραγώ.
Μια μέρα να το ξέρεις,
θα ακούσεις τη φωνή μου για τελευταία φορά.
Μα θα ξεχάσω να πω αντίο.

Είναι πολλοί πια.
Με κοιτούν στα μάτια για να αισθανθώ άσχημα
και τα καταφέρνουν.

Παράταιρη η αγάπη;
Από πότε;

Σε κάποιους το ξεφούρνισα,
άλλοι απλά παρατηρούν και καταλαβαίνουν.
Δεν το 'χα και κρυφό τελευταία βέβαια.

Τόσοι πολλοί που ασφυκτιώ όταν δίπλα μου ανασαίνουν.
Εισπνέουν ερειστικά το οξυγόνο μου
και εκπνέουν μίσος και ζήλεια,
κακία και θυμό.

Φοβάμαι.
Μόνη μου μαζί τους μη μ' αφήσεις.
Ό,τι κι αν σου πουν.
Πριν τους πιστέψεις, ρώτα με.

shitty people.

Καθώς με ξύπνησαν,
άνοιξα τα μάτια και χαιρέτησα με χαμόγελο
αυτό το κόσμο που βυθίστηκε στη ματαιοδοξία.
Αγκάλιασα, όπως το απροστάτευτο βρέφος τη μάνα του,
αυτή τη σάπια κοινωνία
κι εκείνη με παραπέταξε για να κρατήσει άλλα παιδιά στα στήθια της.

Παραγκωνισμένη κοιτώ τ' άνθη μου να μαραίζονται.
Κλείνομαι σπίτι πριν τα μεσάνυχτα.
Διαβάζω για ένα αύριο που ίσως αργήσει παραπάνω από είκοσι τέσσερις ώρες αλλά ανταμείβει τους άξιους λέει,
αν προλάβεις ανατέλλοντα ήλιο τη μέρα αυτού.

Should've Known Better

Θέλω ένα μέρος δικό μου.
Να είμαι ο εαυτός.
Να υπάρχω με σπίθα.
Να περπατάω χωρίς δεκανίκια.
Να είμαι αυτάρκης.
Να χαίρομαι τη ζωή.
Να μη νιώθω κενό.
Να χαμογελώ.
Να περιπλανιέμαι άσκοπα.
Να χορεύω και να τραγουδώ.
Να μην αναρωτιέμαι.
Να σβήσω τα πάντα.
Να αγαπήσω κι ίσως να αγαπηθώ.

Θέλω ένα μέρος με ουρανό.

http://www.youtube.com/watch?v=BNuWIGElvk8

blue wallet

Στη ζωή μας, κάνουμε λάθη.
Άλλοι λιγότερα, άλλοι περισσότερα.
Μερικών είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού
κι είναι κι εκείνοι που έχουν χάσει το λογαριασμό.
Το πάθημα όμως έχει την ίδια αίσθηση.
Το πρώτο απ' το δεύτερο δεν αλλάζει.
Με τον ίδιο τρόπο ούτε κι απ' το εκατοστό.
Ίσως η πρωτόγνωρη εμπειρία προσθέτει μια πιο απότομη νότα ξαφνιάσματος
αλλά τίποτα παραπάνω.
Έτσι, με μεγάλη πιθανότητα να κάνω η ίδια τώρα λάθος,
θα καταλόγιζα ένα στον καθένα.
Όμως εγώ το δικό μου το αγάπησα και το επαναλαμβάνω.
Και ξέρω με πληγώνει.
Κάθε φορά πιο βαθιά η πληγή.
Κάθε φορά πιο βαθύς ο πόνος.
Μα και πάλι είναι ένα λάθος·
μοναδικό.
Έμεινα σ' αυτό και συνήθισα.
Τώρα αν αλλάξω τακτική, μάλλον το σωστό θα μοιάζει καταδίκη.

παράλληλες ζωές

Κάποιες φορές, σ' αγαπώ πιο πολύ απ' όσο πρέπει.
Έξω απ' τα πλαίσια της φιλίας.
Υπερπηδώντας στερεοτυπικά εμπόδια.
Ισοπεδώνοντας οριοθετικά τείχη.
Αψηφώντας τις απαγορευτικές αντενδείξεις
κι αδιαφορώντας για την καταδικαστική γνώμη των πολλών.
Βουτώ στο κενό κι ευχαριστώ
που δε θα συναντήσω πάτο.
Γιατί μια διαδρομή απαλλαγμένη τέλους
είναι ευτύχημα.
Μέσα σ' αυτήν την πτωτική τρέλα,
μπορώ να κλείσω άφοβα τα μάτια
και να σ' ερωτευτώ με ιλιγγιώδεις ταχύτητες.
Έτσι πλατωνικά και φευγαλέα,
χωρίς να με νοιάζει αν σε πιάσω ποτέ.

worried about me.

Κανένα μέλλον δε με φτάνει
και κανένα δε με προσπερνά.
Κινούμαι αργά για όνειρα
και γρήγορα για αλήθειες.
Κι ακροβατώ στα που δεν είπες
και σ' εκείνα που δεν έκανες.

Ζω εδώ μα ερχομαι εκεί για να σε δω
τρεις φορές το χρόνο.
Κι αν θες κάποιον να συναγωνιστείς στον πόνο,
βάλ' τα με μένα.
Να φοβηθείς με τις πληγές μου
και να σκάσεις μια και καλή.
Αιτία εσύ κι όχι αφορμή,
που σιωπώ.

Κι αν σ' αγαπώ,
λάθος.
Κι αν σ' αγάπησα ποτέ,
αφέλεια.

Με αγχώνει(ς)

Έχω μια φίλη
που γενικά δε θα ήθελα να έχω
-υπό φυσιολογικές συνθήκες
κι αν το μυαλό μου βρισκόταν στη θέση του.
Αλλά είναι η συνήθεια, βλέπεις.

Κι άλλη μία
που ίσως τη χρειάζομαι
αλλά με τέτοια περηφάνεια δύσκολο
να πάω· να έρθει· να βρεθούμε στα μισά
κάπου Λαμία ή Βόλο.

Υπάρχει μία τρίτη ούτε μια ώρα μακριά
-με συγκοινωνία πάντα-
μα ζω κι αν δεν τη δω.
Όμως με μεγάλωσε
κι ίσως ενδόμυχα την αγαπώ.

Πέρα από μία ευθεία με δυο βουνά
έχω ένα κολλητό
που μ' αγκαλιάζει σφικτά κάθε που είναι να φύγει.
Δε λέει πολλά μα είναι εξύπνος
κι αρκεί.

Στο δίπλα μπαλκόνι, μια συμφοιτήτρια καμία σχέση με μένα.
Από χωριό.
Μ' αλλιώτικη σκέψη, μισαλλόδοξη με μια μάσκα αφελής ευγένειας
κι αδυναμία στο κουτσομπολιό.
Με θεωρεί αποκούμπι.
Όσο μπορώ, θα την υποβαστώ.

Να μη ξεχάσω τη Γειτόνισσα
εύκολα επηρεάζεται,
εύκολα μαθαίνει,
όμορφα ζει,
όμορφη είναι.

Κι ένα κορίτσι πιο μικρό
ή καν' τα δυο.
Φωνάζουν στα τραγούδια και παίζουν κεντρική σκηνή.
Όμως τις γνώρισα μαζί
και μαζί τις θέλω.

Αυτοί εν ολίγοις,
μαζί με πεντε έξι φίλους παιδικούς,
μια ξανθιά Αγγλίδα για βουτιές στον Αλμυρό,
μαζί με σένα.
Σύνολο δέκαπέντε.

Δύο φορές τους περσινούς·

δυο φορές η αγάπη!

περπάτα να σ' ακούω να 'ρχεσαι

I don't love you cause you're hot silly billy

I love you 'cause you're mine
Happy New Year!

*billies


ακούγονται θόρυβοι περίεργοι απ' την κουζίνα
ακούω τα βήματά σου
έρχεσαι προς τα δω
χτυπάει η καρδιά μου δυνατά
το στήθος να σχίσει να βγει έξω να σε δει που της έλειψες
χτυπάει αυτή, χτυπώ κι εγώ το πόδι νευρικά
μα απ' την πόρτα ξεπροβάλλει το γατί
Ερατώ τ' ονόμασες για να ρωτώ
"γιατί όχι Έρωτα;"
και να μου λες πως έχεις ήδη ένα
ένα περίεργο που όλο ρωτάει γιατί και γιατί
να σου θυμίζει πως ο έρωτας σου είναι ακόμα παιδί


I ONLY LOVE CAUSE YOU LOOK LIKE ME

9 crimes

Ζητώ συγγνώμη.
Παραφέρθηκα.

Μεγάλωσα φαίνεται
κι ο λόγος μου έγινε απότομος,
η σκέψη τετραγωνισμένη
-ταίρι της ψυχρής λογικής μου.
Έτσι μιλώ στιγμές που πρέπει να σωπαίνω.
Δυσπιστώ και αμφιβάλλω
για εκείνους που ήταν πάντα εκεί
και λείπουν μονάχα σωματικά
και μόνο όταν όντως τους είναι αδύνατο
να σου κρατήσουν το χέρι
ή να περπατήσουν δίπλα σου.
Αναθεματίζω όμορφες λέξεις
που ένωναν δυο υπάρξεις σε μία
και ειρωνεύομαι τον πιο γλυκό ουρανό μου
τραβώντας τη ματιά απ' το πολύχρωμο τόξο του
και αρνούμενη τη μοναδική του απεραντοσύνη.

Άσχημο που είναι να μεγαλώνεις και να ξεχνάς.
Άσχημη που έγινα.

συγγνώμη...

0.facebook.com

όπως είναι τα οστά, όπως είναι ο ιστός, όπως είναι ο αέρας

Οσία η μάνα σου
για να γεννήσει ένα παιδί στα σκοτεινά
Ιούνη μήνα,
για να πονέσει και να χάσει τη ψυχή της
για μια κόρη
που ύστερα μίσησε σφοδρά.
Μίσησε, ζήλεψε και φθόνησε αρρωστημένα
μέχρι να σβήσει εντελώς.
Έβλεπε πάνω σου μία κλεμμένη ομορφιά,
νιάτα που βούτηξες αυθαίρετα απ' την μήτρα
κι έσυρες έξω με τον τοκετό,
αφήνοντας το σώμα της σχεδόν νεκρό.
Κατειλημμένο από γηρατειά που 'φτάσαν πρόωρα
και πότισαν το δέρμα της με ρυτίδες κα ζάρες,
έκαναν το μυαλό της αδρανές κι ανίκανο,
της χάρισαν νέα οστά που σφάδαζαν στους πόνους
και μάτια που αδειάσαν από χρώμα.
Τώρα δε βλέπουν παρά μαύρο
αλλά κι εσένα πού και πού.
Δε νιώθει τίποτα
αλλά γνωρίζει να σε νιώθει απειλή.
Τώρα πια περπατάει με τα χέρια
κι έπαψε να ακούει οτιδήποτε.
Μα άθελά της τραγουδά
ένα νανούρισμα που ξέμεινε στα χείλη της μια νύχτα,
μια νύχτα που πρώτα δόντια σ' έκαναν να κλαις.
Το ψιθυρίζει να πονά όταν λείπεις
και δεν έχει παγωνιά να νιώσει απ' αλλού
πέρα από την ηχώ των άσπρων τοίχων.
Οσία η μάνα σου
που σ' αγαπά ακόμη κι αν τη σκότωσες.
Φύσει αντιδραστική και ασυμβίβαστη.
Δίχως λόγο.
Αξιαγάπητη.
Δίχως λόγο.

Η λίμνη των κύκνων

Κουλτούρα κυλάει στους υπονόμους της πρωτεύουσας
και πνεύμα γεμίζει τα ποτήρια στις παμπ των σκοταδιών.
Εξυπνάδα στο βλέμμα
και τρέμουλο στο χέρι.
Λες κι ήταν χθες μονάχα που καταλάβαμε
πως κάθε βράδυ
είναι η παρακμή που πλαγιάζει δίπλα μας
σε κείνο το κρεβάτι που τρίζει
κι οι σούστες του φεύγουν τόσο αργά κι αθόρυβα με κάθε πήδημα,
όπως τα εναπομείναντα κομμάτια μιας ατροφικής συνειδήσεως.
Η λίγδα κι η βρώμα
κάμερα-μαν και μπούμερ, αντίστοιχα,
να απαθανατίσουν μια στιγμή μέγα πάθους.
Η νιότη έχει σιχαθεί από καιρό τη σαπίλα
κι ανθίζει μονάχη πέρα βόρια
στην αληθινή Ευρώπη.
Εκεί όπου εκτιμάται κι εκτιμά
τους τζέντλεμεν και τις δεσποινίδες.

Στη μπάρα ξέρω ασύστολα να υποδύομαι
μια καλλιεργημένη νεαρά
που φλερτάρει με μέθυσους
μέσα σε μαύρες καμπαρντίνες και ξεθωριασμένα κασκόλ.
Όμως, ποια είμαι εγώ
να ακούω Τσαϊκόφσκι,
να βλέπω Αλμοδοβάρ,
να διαβάζω Τέννεσυ
και να διακοσμώ το σπίτι μου σε ύφος βικτωριανό;

Wannabe liar,
wannabe lover.

Θέλω μα αρνούνται τα όνειρα.
Ποθώ μα εμποδίζει η λογική.
Φταίει μάλλον που λείπει η παρότρυνση.
Φταίει που εκεί που κάποτε έγραφα φιλία
έχει σβηστεί
και τώρα λέει φυλακή.

I'd do anything I could do just to be with you

δανεικά θα 'παιρνα του ονείρου τα χείλη
να έρθω να σου πω στ' αυτί
το αύριο πως δε θα 'ρθει
κι έτσι γλυκά να σε κοιμίσω στο σήμερα
μονάχη γνωρίζω ότι αδύνατο σου είναι να προφέρεις
τ' αληθινό
αφού έχεις μια και καλή διαγράψει το παρόν
για να κοιτάς καλύτερα το μέλλον
αγύριστο κεφάλι που θέτεις όρους στη ζωή
για να ξέρεις τι θα ζήσεις και πώς
το πότε είναι προδιαγεγραμμένο κάποτε
γιατί σ' αρέσει να ατενίζεις
κι ας γνωρίζεις πως δε θα αγγίξεις
αρκείσαι να φαντάζεσαι
αφού είσαι ερωτευμένη με τα όνειρα και τις εικόνες
και δε σε νοιάζει η γη
ετούτη εδώ που πάνω της πατώ
όπως όλοι μας
εσύ έχεις μάθει να πετάς κι οι σκέψεις σου είναι σύννεφα
άσπρα
σαν τα μαλλιά μου τα γεροντικά
που χρώμα δε θα πέσει ποτέ επάνω τους
έτσι φιλώ τα δικά σου τα κατάξανθα
από χαρά
που αντί του Μορφέα την αγκαλιά
διάλεξες τη δικιά μου

There's this girl, this girl that I know
She puts the beauty in the beautiful