Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μισάνθρωπος dorian. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μισάνθρωπος dorian. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 15 Ιουνίου 2014

pride

Με αποκλήρωσε η ίδια μου η μάνα.
Γιατί;
Για μία δήλωση.
Κατέθεσα την καρδιά μου μπροστά της
επειδή την αγαπώ γι αυτό που είναι
και θέλω κι εκείνη να κάνει το ίδιο.
Αλλά άδικα εξελίχθηκαν τα πράγματα.
Πήρα τα ρούχα μου μαζί με κάτι τετράδια παλιά
κι έφυγα απ' το σπίτι.
Την πρώτη νύχτα, κοιμήθηκα σε ένα παγκάκι.
Έκανα την πιο χοντρή ζακέτα μου μαξιλάρι και ονειρεύτηκα ένα κόσμο καλύτερο.
Μ' έπιασαν τα πλευρά μου κι όλη μέρα είχα πόνους και περπατούσα σα σακάτης.
Τη δεύτερη νύχτα, ξάπλωσα ίσα στο πεζοδρόμιο
να ευθειάσει η ράχη μου μπας και ζήσω πιο ανώδυνα την επομένη.
Ξύπνησα και ήμουν ένα με τη σκόνη.
Με τύλιγαν ως απάνω τα περιτυλίγματα από τα σνακ των περαστικών.
Την τρίτη νύχτα, έγινα κι εγώ
πλάσμα της νυκτός.
Έβαλα τα φανταχτερά μου και τράβηξα προς Συγγρού.
Εκεί με τα διαφορετικά αδέρφια
που κάποτε έλεγα να κρατήσω λίγο σάλιο παραπάνω,
περνώντας από κει να τους φτύσω.

Τετάρτη 17 Ιουλίου 2013

Χιασμός

[ό,τι αγαπώ είναι για λίγο]
πέφτει κάτω ένα ποτήρι
θρύψαλα
γυαλιά
παντού
πρόσεξε μην πατήσεις εδώ
κι εκεί
ένα κομμάτι παραπέρα
πρόσεχε
ανοιχτή πληγή
η αιχμή του βαθιά
διαπερνά το δέρμα
μην κουνιέσαι
φέρνω τσιμπιδάκι
είναι εύκολο

[γι’ αγάπη όταν μιλάς μέσα σου καίγεσαι και υποφέρεις]

είχαμε πάρτυ χτες
στην τουαλέτα κάποιος άλλαξε θέση στις λαβίδες και τα νυστέρια
πήρα ένα μεγάλο που θύμιζε μαχαίρι
(σ)το έμπηξα όσο πιο μέσα μπορούσα

[θα μείνω απ’ αυτούς στις γειτονιές που σπέρνουν άγριο χορό]

Όταν πεθαίνεις, σιχαίνομαι τα αίματα.
Κάθε φορά που πεθαίνεις, σιχαίνομαι τα αίματα.

[πίσω απ’ τη γιορτή είσαι μαρτύριο και καταιγίδα]