when I see you in acu

-  oh you're back 

- yes, I'm back. ναι, I am back. I always come back. To be completely honest, I never left.

καινούρια γυαλιά 

μα χρώμα δεν αλλάξανε τα μάτια

τα θυμάμαι ακόμα κάτι βράδια να με κοιτάνε λες και υπήρχα μόνο εγώ στον πλανήτη

θυμάσαι άραγε τα δικά μου να σε κοιτούν σιωπηλά φωνάζοντας σ' αγαπώ;

τώρα στα ίδια σχεδόν μέρη ξαναβρέθηκαν δύο κατά τ' άλλα άγνωστοι άνθρωποι

εμείς που κάποτε ήμασταν αχώριστοι

εμείς που δεν αντέχαμε χώρια

εμείς που όχι μόνο δεν περάσαμε τα χέρια στους ώμους αλλά ούτε γεια δεν είπαμε

εμείς που τα χάσαμε όλα

κι ας ζεις 

κι ας πονώ

εμείς που χαθήκαμε μια μέρα στο Παγκράτι του Λονδίνου 

εγώ που σε συναντώ κάθε τρεις και λίγο στον ύπνο μου

εσύ που ακόμα και με χειρουργική μάσκα να το κρύβει έχεις το πιο όμορφο χαμόγελο

άλμα

μου έλειψε
λίγο
εκείνη η παγωμένη πόλη
στην οποία με πλήγωσες
πιο πολύ από ό,τι στην Αθήνα
μας

έκλαψα πολύ
βουβά
μάτωσαν τα ούλα μου
χύθηκε νοσταλγία στο καλό μου σορτς 
γέμισε θύμηση η θήκη των γυαλιών μου

άκουσε το κλάμα μου
η όμορφη δεσποινίς απ' το Μόσχατο
και ο ψαρός ναυτικός που καπνίζει ασύστολα
και με λυπήθηκαν
κι ας μην είμαι για λύπηση
τόσο

μου έστειλαν λίγη αγάπη κι εγώ τους είπα πως έχω ακόμα
το καπέλο
κι αν βρεθεί ο δρόμος μου στην πόλη
θα τους βρω στο παλιό ταχυδρομείο

το νησί δεν έχει ζωή
φέτος
στη Μήλο παραθερίζουν μικροί κορωνοϊοί 
στη Μήλο που το '18
η μόνη μου έννοια ήταν πιο μαγνητάκι να αγοράσω
για να σου πω
μέσα από τον πηλό
ότι είσαι το πιο ωραίο μου ηλιοβασίλεμα
κι έτσι πήρα δυο
όσα τα όχι που άκουσα αργότερα

τώρα στις 8 φτύνω αίμα
βαθύ μπορντώ
κι αναρωτιέμαι 
αν κάτι από αυτά
σήμαινε
τ ί π ο τ α

Η ζωή μας μαζί.

Μπήκες σπίτι μου μια Τρίτη πρωί για να ξεκινήσει η ζωή μου σωστά.
Η ζωή μου με τη Ζωή μου.
Με γερά θεμέλια έκτισες μια φιλία που κουράστηκε με τον εαυτό της και τον αναβάθμισε
στην πιο μεγαλειώδη αγάπη!

Κι έτσι εγώ κι εσύ βρεθήκαμε να κυλιόμαστε σε κρεβάτια,
να περπατάμε χέρι-χέρι, να κοιταζόμαστε για ώρες,
να πλένουμε τα δόντια μας μαζί και να κάνουμε μπάνιο στην ίδια ντουζιέρα
ώστε όταν τελειώνει το ζεστό νερό να αγκαλιαζόμαστε για να κρατηθούμε ζεστές.

Στον ύπνο, μεταμορφωνόμασταν σε ανθρώπινα κουτάλια
και εφαπτόμασταν τόσο υπέροχα που δεν ήθελε πολύ να καταλάβουμε
πώς είμαστε δύο συμπληρωματικά μισά
που επιτέλους βρήκαν το ένα το άλλο και θα μπορούσαν πια να είναι ευτυχισμένα·
για πάντα!

Όμως, μεσολάβησαν τσακωμοί, χωρισμοί, αποστάσεις, αρνήσεις,
χιλιομετανιωμένα ξένα φιλιά και άλλα που μεθυσμένα προσπαθήθηκαν αλλά ευτυχώς τελικά δε δόθηκαν.
Κι έτσι, δεν καταφέραμε να συμμαζέψουμε το χάος αρκετά καλά
κι αυτό μας κάλυψε.

Μα στο λέω και το εννοώ·
Τίποτα δεν τελείωσε μεταξύ μας αφού δεν γίνεται ποτέ να τελειώσει το άπειρο.
Τόση ακριβώς είναι η αγάπη μου για σένα.
Κι αν ποτέ το  αμφισβητήσεις και ξεκινήσεις να μετράς,
θα χαθείς
και ζαλισμένη απ’ τους αριθμούς, θα βρεθείς στην αγκαλιά μου.

Τότε θα αρχίσει η παγωμένη καρδιά μου να χτυπά ξανά.
Γιατί αποκολλήθηκε από τη δική σου άδοξα κι αρνήθηκε πεισματικά να τροφοδοτεί το σάπιο μου κορμί
αν δεν ήταν να τ’ αγγίζεις τα βράδια εσύ.

ΖØ

δύο δαχτυλίδια

δύο τσιγάρα

δύο λέξεις

δύο ονόματα

δύο μι

δύο σπίτια

δύο μπαλκόνια

δύο ποδήλατα

δύο ζευγάρια γυαλιά

δύο καφετιέρες

δύο (εκατομμύρια) κούπες

δύο μήνες

δύο χώρες

δύο blog

δύο άνθρωποι

δυνητικά σε έναν.

ιρέμπ

Εσύ δεν ήσουν ποτέ αδιέξοδο.
Εξ' αρχής,
έμοιαζες με δρόμο στρωμένο για να περπατηθεί
Πολύ.

Στενός·
ίσα-ίσα να χωράει ένας
κι ήμουν εγώ.

Χωρίς διακλαδώσεις,
χωρίς σταυροδρόμια.
Απλός.
Γλυκός, καθοδηγητικός, ευχάριστος
μονόδρομος.

Έβλεπα φύση
για να χαίρομαι
κι έβρισκα καταφύγια
για να ξαποσταίνω.

Μύριζα λουλούδια
κι άκουγα
όλων των ειδών τα ζωντανά.

Τους μιλούσα καμιά φορά
από περιέργεια
μήπως μου πουν
πού καταλήγεις.
Χαμογελούσαν όλα
κι αποκρίνονταν
"κάπου ήσυχα και όμορφα".

Ακουμπούσα και γευόμουν
τους καρπούς σου.
Τους τρυφερούς, τους ώριμους.

Έπιασα πρώτη φορά βαμβάκι
Ήταν τόσο απαλό και εύθραυστο
όσο το δέρμα σου.

Κολύμπησα γυμνή
στα νερά σου.
Να δροσιστώ
μες στο κατακαλόκαιρο.

Περπάτησα πολύ.
Ακόμα περπατώ.
Κι όσο δε σ' ανταμώνω
τόσο σε ερωτεύομαι.

Μ(α)Ζ(ί)

Δευτέρες βράδια
που αλλάζει η μέρα
Τρίτες ξημερώματα
που έχουμε κλινική

Τρέξιμο σε δύο οδούς
και κλειστή αριστερή στροφή.

Χοροπηδητά!
Χαμόγελα!

Αντίθετα από κάθε άλλη φορά
που έφευγα από το σπίτι σου
κι έλεγα "μη".

16 προς 17
ημερολογιακά
20 προς 21 προς 22
ηλικιακά
πράσινα προς καστανά
χρωματικά
αγάπη προς έρωτα προς αγάπη
συναισθηματικά

Έλα να με φιλήσεις
να δημιουργήσουμε μαζί
την πιο εκκωφαντική σιωπή.

Ricochet

αυτό που κάνει η ορμή

που παραμένει σταθερή

ενώ το αρχικό σώμα μάζας μι και ταχύτητας γιου

διασπάται

έρχονται άλλα σώματα

(τα παιδιά του θα έλεγε κανείς)

αθροιστικής μάζας μι και συνολικής συνισταμένης ταχύτητας γιου

και πάνε παντού!

ΜΠΟΥΜ

έτσι κάπως περιγράφεται

το αξιοπερίεργο φαινόμενο

που αποκαλούμε έρωτα

η καρδιά του ανυποψίαστου

που πρόκειται να ερωτευτεί

θεωρητικά βρίσκεται στο μέσο μεσοθωράκιο

πριν

συναντήσει

το λόγο που θα μεταβάλει

ξαφνικά

την δυναμική του κατάσταση

μετά από αυτό

δεν υφίσταται καρδιά

μέρη της

υπάρχουν παντού στο σώμα

ή και εκτός του

δεν αναρωτηθήκατε ποτέ

γιατί οι ανατόμοι

έχουν ονομάσει και το παραμικρό στοιχείο της;

γιατί τα έβρισκαν από δω κι από κει

όταν τύχαινε

να είναι

μάρτυρες

τέτοιων καρδιακών διασπάσεων

τη μέρα που σε είδα έχασα την καρδιά μου

κάπου στο αμφιθέατρο

κι ύστερα κάθε φορά

υπόκειτο σε περαιτέρω διαμελισμούς

των εναπομείναντων κομματιών της

σήμερα αμφιβάλλω αν έχω κάτι να αποκαλώ

δυναμό της ύπαρξής μου 

Λάνθιμος και συμβολισμοί.

Δεν είχα ταξιδέψει σε πολλά μέρη

αλλά το τελευταίο ένα-ενάμισι χρόνο, κάτι συνέβη.

Γνώρισα τον κόσμο ολόκληρο!

Πηγαινοερχόμουν σε Αθήνα και Νέα Υόρκη

καθημερινά.

Κάτι με γοήτευε και στις δυο.

Η κινηματογραφική ομορφιά της μίας

με την ελιά στα ανατολικά της Πλάκας.

Που με εξίταρε πολύ πριν την γνωρίσω

γιατί είχα ακούσει πολλά για αυτήν.

Η σιγουριά της άλλης

ότι θα την ερωτευτούν

για τα φώτα της και για τον εύκολο τρόπο

που αποκοιμάσαι πάντα κάπου γεωγραφικά δεξιά της.

Ύστερα να πω πως έχω υπερεπισκεφθεί το Βόρειο Παγωμένο ωκεανό.

Περιπλανήθηκα σε όλη την Αρκτική.

Έχω γνωρίσει γύρω στους τριάντα δύο κατάλευκους εσκιμώους

της Αλάσκας.

Συμπαθηθήκαν με τριάντα δύο φίλους μου που με συνόδευαν στο ταξίδι.

Φιλοξένησαν, φιλοξενήθηκαν και αγαπήθηκαν

με κάτι μετωπικές κουτουλιές καμιά φορά

απ' την πολλή χαρά.

Ωστόσο στο Νότιο Πόλο, βρήκα ένα φίλο εχέμυθο.

Μία δυναμική αγάπη.

Έλληνας κι αυτός.

Με χαζουλίστικο όνομα, παιδικό.

Μοναχικός.

Κρυμμένος πάντα κι αποκομμένος από κάθε μορφής κοινωνικά

δρώμενα.

Όμως με εμένα ήταν αλλιώς.

Συναναστρεφόμασταν και περνούσαμε ωραία.

Με έβρισκε όμορφη κι εγώ εκείνον.

Με καλούσε μέσω αντιπροσώπων να πάω να τον δω

όταν είχα κάνει καιρό

και του έλειπα.

Και ζητούσα άδεια απ' τη δουλειά

να φύγω να πάω κοντά του για Χριστούγεννα.

Γνώρισα τόσα μέρη

όμως στον πυρήνα της Γης που 'χα μια θέση,

την έχασα.

μλκ

θέλω να σ' αγκαλιάσω μα με ακρωτηρίασα

θέλω να σε φιλήσω μα κρυστάλλιασαν τα χείλη μου

θέλω να σου μιλήσω μα οι λέξεις είναι κενές

θέλω να σου φωνάξω μα είσαι μακριά

θέλω τα πάντα μα δεν αξίζω τίποτα

θέλω να ζητήσω χίλια συγγνώμη μα είναι άχρηστα

θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω μα τίποτα δεν κάνω σωστά

θέλω να σ' αγαπήσω μα

Καμβάς.

Με χρωματίζεις
όμορφα και παντού
ανομοιογενώς και άτακτα
Μου πετάς χρώματα ανάλογα τις ορέξεις σου.

Ύστερα εγώ πατάω σ' αυτά και διαγράφω κύκλους
ανάλογους
των συναίσθηματων που με κάνεις να νοιώθω.

Χοροπηδάω!
Γλιστράω και πέφτω.
Σηκώνομαι και γελάω·
δυνατά.
Πιο δυνατά απ' τις τρεις φωνές που υπάρχουν στο πατρικό μου
και σιχαίνεσαι
μαζί με μένα
ανά διαστήματα.

Χαμογελάω με εκείνη τη σειρά άσχημων δοντιών που έχω.
Δείχνω αμυντικά τη οδοντοστοιχία μου.
Αποκαλύπτω δειλά τι υπάρχει
πίσω
απ' τα χείλη που φιλάς,
που φιλούσες
καθημερινά.

Σ' αγαπώ.
Με χρώματα όταν είσαι εδώ,
όταν σε σκέφτομαι,
όταν σου μιλώ.
Και άχρωμα όταν μου λείπεις,
όπως απόψε.

Sheepdog

Δεν εντοπίζεται
και δύσκολα προσδιορίζεται.

Αμελητέα μάζα.
Σημαντική επιτάχυνση.

Τρέχω σε ξέφρενους ρυθμούς
αλλά δε ζυγίζεται να σου πω πόσο.

Η ελκτική δύναμη στο κενό, ίδια.
Στο εδώ, μηδαμινή.
Αγκομαχώ να κρατηθώ στη γη.

Είμαι εκεί και σε λίγα δευτερόλεπτα απέναντι κι ύστερα πάνω και μετά κάτω.
Δύο ώρες αργότερα, διασπώμαι
κι είμαι παντού.

Αυτή είναι η αρχή που προσπαθώ να σου περιγράφω
αλλά νιώθοντας αμήχανα, φλυαρώ.

Childish

-Σήμερα βρήκα το τελευταίο γράμμα που μου έγραψες.
-Πότε;
-18 Ιουλίου.
-Α. Ήταν χαζό.
-Επειδή μέναμε στο ίδιο σπίτι;
-Ναι.
-Ήταν όμορφο. Είχαμε ψευτοτσακωθεί και χωριστεί βιαστικά. Την επομένη θα έφευγα. Ζητούσες συγγνώμη, ζωγράφιζες τοπία για τις διακοπές και μιλούσες για..
-Ακριβώς. Μιλούσα. Δε μιλάω πια.
-Το ξέρω. Ούτε εγώ είμαι σε άρνηση. Πια. Ωστόσο, το κλεμμένο από το pride, πορτοκαλί βραχιολάκι και οι στίχοι που τραγουδάς στην κιθάρα κι εγώ τώρα διαβάζω στο χαρτί...
-Ήταν χαζοί κι αυτοί.
-Γείωση.
-Όπως η μαύρη απαγωγή στο καρδιογράφημα.

since yesterday

πάρε αυτό. καθάρισε το άλλο.
γδύσου. πλύσου.
φτύσε. μην πεις μαλακία.

Μέτρα μέρες να μετρήσω χρόνια
που άντεξες και που θ' άντεχα, αντίστοιχα.

Όταν η δική σου καρδιά πληγωθεί δε δίνει δεύτερες ευκαιρίες.
Όταν η δική μου πατηθεί, σηκώνεται για να φιλήσει τα πόδια που το έκαναν.

Σε κατώφλια σέρνομαι και μπαλκόνια κοιτάζω
μήπως ξαφνικά βρεθώ μέσα με τον ειλικρινή και γυμνό τρόπο που υπήρχα παλιά.

Αλλά να λες τέλος για εκατοστή φορά δε βοηθάει.
Το κατάλαβα!
Απλά είναι άτυχη σύμπτωση τα λόγια σου και η ζωή μου μετά απ' αυτά.

Την επόμενη φορά θα στείλω μηνύματα καπνού
να 'χεις πολλές δικαολογίες γιατί δεν απάντησες.

Everything has changed

Θέλω απλά να σε γνωρίσω
καλύτερα
βαθύτερα.
Γι' αυτό χρειάζομαι χρόνο
κι άλλο
και λίγο ακόμα.

Αν έχεις φυσικά
και αν
διατίθεσαι να μου τον διαθέσεις.
Γιατί εγώ έχω πολύ
πάνω κάτω
χοντρικά
όλη μου τη ζωή.

Όμως τελευταία δε μιλάς
δεν κοιτάς
δεν ακούς
δεν απαντάς
-το κυριότερο.

Έτσι παγώνω στο χωροχρόνο
όπως πάγωσε η καρδιά σου μες στο στήθος σου
μες στο κατακαλόκαιρο.

Η φάση είναι

Τίποτα δεν είναι ίδιο χωρίς εσένα.

Κοιμάμαι σε ένα ανοιγμένο καναπέ που 'χει στη μέση ένα εμπόδιο
διαχωριστικού τύπου
κι όταν πριν ένα χρόνο θα υπερπηδούσα τη δυσκολία για να κουλουριαστώ στη δικιά σου μεριά στριμώχνοντας σε στον τοίχο
τώρα όχι απλά αρκούμαι αλλά φοβάμαι
να πάω λίγο πιο πέρα μην έρθει το φάντασμά σου να μ' αγκαλιάσει και χαμογελάσω στον ύπνο μου.

Στο ξύπνιο μου δε, περπατάω σε δρόμους που εσύ χοροπηδούσες
και κοιτάω μέρη που έζησες
μήπως αναβιώνοντας τις αναμνήσεις σκοτώσω
το χρόνο που περνάμε χωριστά
ο οποίος κυλά αφόρητα αργά και με ρημάζει.

Οι πίτσες δε με χορταίνουν κι οι καφέδες δε με ξυπνούν.

Κι αν ήξερες πόσο μου λείπεις πάλι δε θα ΄σουν εδώ
γιατί ζούμε την εποχή που εγώ προσπαθώ
μάταια.
Τα βλέμματά σου λένε όσα εσύ ξεχνάς.
Κι η πλάτη σου τα βράδια στο κρεβάτι μαρτυρά πως μάλλον το μαζί είναι πιο μακριά απ΄την επόμενη γωνία.

I only bring the heat

Βίντεο
9 επί 23
ολιγόλεπτα

Πήρα καινούρια μηχανή και πρέπει να πετάξω την παλιά

αλλά νιώθω άσχημα

Ο Θοδωρής προσπάθησε πολύ για τον κοκκινολαίμη
Ένα γαργαλήσιμο γόνατο, γαλάζια μάτια, από τον Καναδά
ή
ένας γαργαλήσιμος λαιμός, καστανά μάτια, από ένα στεριανό νησί.

Γιατί κι άλλοι προσπάθησαν για ανθρώπους που 'χαν ονόματα με διπλή σημασία

Μπορεί ο Θοδωρής κι η Στέφη να 'ναι άτυχοι κληρονόμοι επιπεδωμένων, κενών, θρησκευτικών ονομάτων χάρη στους παππούδες τους
αλλά οι αγάπες τους όχι.

μπλε κλαρινέτα και ξύλινα έγχορδα
πέντε ζωντανά σκυλιά κι ένα λούτρινο δαλματίας
ειδήσεις και σύριγγες
ουίσκι και μπύρες

and for the end, the olive theory.

Ασυναρτησίες.
Μπερδεύω τα λόγια μου για να μπερδέψω το μυαλό σου.

Πιστόλι και πτυχίο δεν πάνε μαζί.

Όμορφοι και άσχημοι άνθρωποι απαγορεύεται να περπατήσουν ποτέ στο ίδιο πεζοδρόμιο.
Περνάω απέναντι για να μη μ' αντικρύσεις
για να μη σ' αντικρύσω

Heart skipped a beat

Η πρώτη φορά που σε είδα
αδιαμφισβήτητα η πρώτη μέρα στη σχολή.
Δε σε θυμάμαι καλά αλλά κάπου στο ασυνείδητο
θα υπάρχει
ένα στιγμιότυπο δικό σου
που πέρασε τόσο γρήγορα μπροστά απ' τα μάτια
τόσο όσο να μην...
να μην.

Όμως ποιος ξεχνά τα πολύχρωμα αθλητικά
που θύμιζαν το Φρέντυ απ' τα σκινς
και το επίθετό μου;
Το φαρδύ τζιν που μαρτυρούσε αράγματα σε παγκάκια και πεζούλια;
Τα χιπστέρικα, νέρντι γυαλιά
και τα μαλλιά σου;
Υποθέτω...

Κανείς δεν ξεχνά τίποτα.

Γιατί τα πάντα έχουν καταχωρεί σε συνομιλίες.
Πήρα μια φίλη και της είπα για σένα
ενθουσιασμένη!
Επαναλάμβανα την ερώτηση που ήθελα να κάνω σε σένα
και τεκμηρίωνα δικηγορικά
την κρυμμένη πίσω από τις λέξεις
έλξη.

Η τελευταία φορά που θα σε δω δεν έχει έρθει ακόμα.
Όμως θα έρθει κι αυτή
κι ελπίζω πραγματικά όπως την πρώτη,
άθελα μου να ξεχαστεί.

εδώ;

Προσπάθησα.
Φλυάρησα με τα πιο αδύναμα αστέρια στον ουρανό
γιατί αυτά μόνο καταδέχτηκαν να απαντήσουν.

Τα φωτεινότερα είναι μάλλον της δικής σου πάστας.
Σιωπούν μέχρι να σε καθηλώσουν
και να κλαις για να ακούσεις τη φωνή τους.
Αυτά που σε έλκουν ανεξέλεγκτα.
Αυτά.

Μιλήσαμε πολύ λοιπόν.
Η μόνη μου παρέα απόψε.
Μοιράστηκαν μαζί μου δικούς τους
πλατωνικούς
έρωτες
και
επίπονα
καρδιοχτύπια.
Μεταφορικά.
Εννοούσαν πώς οι πυρήνες τους έπιαναν φωτιά και η βαρυτική τους έλξη χτύπησε απειλητικά κόκκινο.

Ύστερα έσβησαν γιατί ξημέρωσε.
Ο ήλιος ανέτειλε χωρίς καλη-μέρα.
Εγώ έκλεισα τα παντζούρια
και με ένα ανούσιο καληνύχτα στον εαυτό μου
σκεπάστηκα μ' ένα φανελένιο πανωσέντονο
μήπως ο ιδρώτας βγάλει από μέσα μου
λίγο-λίγο
μαζί με τις τοξίνες
κι εσένα.

Εσένα που δράση σου πάνω μου
μόνο τοξική είναι
αυτήν την τελευταία εβδομάδα.

βλακώδεις παραδοχές βλακείας

Θέλω να σου στείλω μήνυμα αλλά δε μπορώ
γιατί αυτό υποδεικνύουν όλοι οι άτυποι, κοινωνικοί κανόνες,
όλα τα σχετικά (ή σχεσικά) πρέπει και μη.

-Δείξε λίγο εγωισμό!
-Ναι, αλλά δε μπορώ!

Δε θέλω. Δε θα ήθελα δηλαδή.

Παύση ημερών.
Ανάπαυση κορμιών.
Ανάπαυλα συναισθημάτων.

Στερεότυπα. Μαζοποίηση.
ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Αφού εγώ γεννήθηκα πρήξας.
Τυφλός, φανατικός κυνηγός ανθρώπων και καταστάσεων.
Πώς;

Εσύ μου λες να χτίσω τείχη, ν' απομακρυνθώ, να με προστατεύσω.
Μα εγώ θέλω να γυμνωθώ, να πλησιάσω και να σπεύσω
να κρατήσω δυνατά και να φιλήσω τα
που μου πήρες μακριά.

Άνοιγμα νέας σελίδας, νέου κεφαλαίου
του ίδιου μυθιστορήματος.
Πάνω μόλις που είχες μάθει τους χαρακτήρες κι είχες αρχίσει να καταλαβαίνεις τι γίνεται.

First rhapsody of being in love with sb

Ξημερώνει ο Θεός τη μέρα.
Ο Θεός ή η ζωή;
Η πηγαία δύναμη της επιβίωσης και η υπαρξιακή αγωνία του νοήματος·
της ζωής.

Αυτά μας ξυπνούν απ' τον ύπνο που λίγο έλειψε να είναι αιώνιος.
Λίγη άγνοια, λίγο βόλεμα και πολύ απραξία.
Παρά ταύτα, ξυπνάμε.
Διαφορετική ώρα ανάλογα με τις συνήθειες.
Σε διαφορετικά κρεβάτια ανάλογα με τις αγάπες.
Με μούτρα ή χαμόγελα ανάλογα τα χθεσινά νανουρίσματα.

Και τρέχει η μέρα, τρέχουμε κι εμείς·
γύρω γύρω.
Μία ζωή σε επανάληψη.
Γιατί έτσι μάθαμε.
Γιατί είναι προτιμότερο να σαπίζεις στο γνώριμο παρά να χάνεις κομμάτι-κομμάτι τη σάρκα σου για χάρη της περιπέτειας·
εκείνης που τ' άγνωστο σου προσφέρει και η λήθη παλεύει, μα είκοσι χρόνια μετά, ακόμα να σου πάρει πίσω την ανάμνησή της.