Αγία Σοφία

Είναι ώρες -όχι στιγμές-
που αναρωτιέμαι
δεν τρομάζεις που ξέρεις εκείνη την πλευρά
εκείνη την πλευρά του εαυτού μου που είναι τόσο εγώ όσο καμία άλλη;

Δε σε αηδίασε ποτέ η φρίκη που κρύβω μέσα μου;

Ούτε σε πείραξε που άλλοτε θέλω πρίγκιπες με άσπρα άλογα
αλλά Παρασκευές και Κυριακές και Δευτέρες
και Πέμπτες άμα λάχει
κλείνω το μάτι σε κοπέλες περίεργες
της παρακμής;

Δε φοβάσαι μην τρέξουνε οι μέρες πιο γρήγορα από μας
και χάσουμε τη ζωή που κυνηγούσαμε;

Πώς γίνεται να μην κλείνεις το τηλέφωνο
την ώρα που φλυαρώ;
Με κάθε "εγώ" μου να στάζει απ' το στόμα τόσο κόκκινο.
Όχι μονάχα λέξη,
μα οντότητα από μόνη της.

Αλήθεια δεν τρομάζεις;
Πώς γίνεται
Πώς;

Νόμιζα πως όταν αρχίσει αίμα να τρέχει απ' τις πληγές σου
παγώνεις και σπας.
Σαν πορσελάνη.
Έτσι όμορφα.
Αξιοπρεπή.

All I heard was a shout

Ζούμε σε σπίτια ερείπια
με σωλήνες πιο σάπιους κι απ' τις ψυχές μας,
σοβάδες που πέφτουν
και ντουλάπες που βρωμάνε
και βρωμίζουν τα σεντόνια.
Έτσι το πρωί,
τα  όνειρα σου είναι μαύρα
κι άραχνα,
στην κυριολεξία.
Τα ρούχα γεμίζουν καυσαέριο,
τα μάτια σου αηδία
για το μπροστινό,
για τον πίσω που βρίζει στο τηλέφωνο
και για τον οδηγό
που άνοιξε το παράθυρο για να φτύσει.
Ούτε τρένα με εννιά ευρώ υπάρχουν πια,
ούτε με τα πόδια γίνεται να 'ρθω.
Φύγαμε εμείς
και ήρθε το φθινόπωρο
μαζί με αέρα δυνατό
που παρασύρει τις στάχτες μας
σε κάτι λιβάδια ανέμελης λήθης
κι αδιαφορίας,
ξέρεις,
απ' αυτή που δεν υπήρχε στο νησί.
Τώρα βαρέθηκα τα σχέδια.
Αρκεί που έχω δυο κόλλες χαρτί
και λίγη μουσική ακόμα
στο ψυγείο
-μη μου χαλάσει κι αυτή
και γίνει εναλλακτική.

Στις 13 έρχονται άλλοι στον πύργο σου,
οπότε εγώ περισσεύω.
Έτσι κι άλλως,
ποτέ δεν ήμουνα η σωτηρία σου.
Πάντα έφερνα την καταστροφή σου.

*προκαταβολικά σου εύχομαι χαρούμενα γενέθλια
και καθυστερημένα σου ζητώ συγγνώμη

Wait by the car and we'll go

Επειδή το τέλος σημαίνει αρχή για τους άλλους,
δε σημαίνει πως θέλω να πεθάνουμε για να ζήσουμε μαζί.
Εγώ που μόνο πλάι σου υπάρχω
μισή
κλαίω για το τώρα και για τα τσιμέντα που μας χωρίζουν,
για τα διόδια και τις στάσεις, valencia,
που ώρες βάζουν ανάμεσα μας.
Έτσι ζητώ σου να με περιμένεις μια χρονιά
για να σ' ακολουθήσω μια ζωή,
αν το αντέξω.
Ποτάμια γίνανε τα "σ' αγαπώ"
κι ακόμη ζω χωρίς συγκάτοικο.
Όμως ξέρω πως δεξιά μου στο κρεβάτι
είναι η μεριά σου.
Valencia, τη θέση κράτα μου κι εσύ στον καναπέ κι εγώ θα έρθω.

Με του νερού το ρεύμα θα συρθώ

αφού μες το ποτάμι μας σα δάκρυ έχω μάθει να κυλώ.

I'm your brother's sworn enemy

αν σ' αγαπήσω άλλη μια φορά απόψε,
μπορεί και να πεθάνω
κι όχι επειδή φταίει το πόδι σου
που με σκουντά
όχι επειδή ζηλεύω εκείνη
που υπάρχει κι είναι μαύρη
όχι επειδή ερχόμαστε και φεύγουμε
τόσο που σταματάμε να βλεπόμαστε
όχι επειδή μυρίζει κόκκινο κρασί
που φέρνει μέθη
όχι επειδή βρισκόμαστε ανάμεσα σε χίλιους
που είναι ξένοι και θολοί
όχι επειδή φοβάμαι
που ξημερώνει το αύριο
μα γιατί παγώνω πανάθεμα με
κι ύστερα σπάω σαν κρύσταλλο

Πήγαινε όσο πιο μακριά μπορείς.
Δε θα 'ρθω.

3 words for you

Δυο μέρες λείπεις μονάχα.
Δυο μέρες είναι που έφυγες
και τρεις που έχω να σε δω.
Τρεις  τρύπες ανοίχτηκαν στο στήθος μου,
Δυο μεγάλες, μαύρες που μέσα τους
θαρρείς πως φυλακίζουν το κενό
Kαι άλλη μία
που τώρα αρχίζει να μαυρίζει.
Τρεις σκέψεις βασανίζουν το μυαλό μου.
Δύο γλυκιές και γνώριμες,
εσύ κι εγώ
παρέα να θολώνουμε του νου μου το βυθό
κάνοντας κύματα αντάξια της νιότης μας.
Και άλλη μία,
ο έρωτας
νωπή εικόνα ακόμα
που έρχεται και φεύγει
δίχως καλό μήτε κακό να σέρνει πίσω του.
Τρεις λέξεις δε λένε πια να βγουν απ' το στόμα μου.
Δυο μικρές και τρυφερές,
χιλιοειπωμένες,
στις έχω πει ανά διαστήματα κι εγώ,
σε αγαπώ.
Και άλλη μία,
μια όμορφη
που έμαθα να αγαπώ τρία χρόνια τώρα
-δύο τα σίγουρα κι ένα τούτο δω-
το όνομα σου.

I'm here with my hands on my heart

Με το χέρι στην καρδιά μου
και όχι στο στήθος σου
σε εκλιπαρώ να σταματήσεις,
να μείνεις εδώ.
Για να σου δείξω πως δε σε εγκλωβίζω,
ούτε μπαίνω στο δρόμο σου.
Απλά κλείνω τα μάτια της καρδιάς μου
να μη σε δει να φεύγεις και σπάσει.
Κλείνω και τ' αυτιά της
να μην ακούσει το κλάμα μου
την ώρα που σπάω κι εγώ
γιατί σε χάνω.

Μπορεί εγώ να είμαι εγωίστρια,
μα η καρδιά μου σ' αγαπά.

Με το χέρι στην καρδιά μου
και όχι στο στήθος σου
σε εκλιπαρώ να σταματήσεις,
να μείνεις εδώ.
Τουλάχιστον μέχρι να αποκοιμηθεί.
Το πρωί θα της πω ένα παραμύθι για να ξεχάσει...

You belong to the gang

το μαύρο είναι το χρώμα της ψυχής σου
μα είναι καθαρό
μήτε αμαρτίες μήτε πάθη το αμαύρωσαν
αφού ούτε ψέματα ούτε λάθη εγνώρισε ποτέ
είναι μαύρο γιατί το διάλεξες
και παραδόξως είναι φωτεινό
όπως οι παλάμες των χεριών σου
που ακουμπούν τον ήλιο για να μπορεί κι εκείνος ν' ακτινοβολεί
γεννήθηκες με μαύρη τη ψυχή
και ξάφνιασες τους δήθεν άφθαρτους
που μύριζαν κατάρα
κι εμοιάζαν με βαρέλια γεμισμένα με γινώμενες βρισιές
επέλεξες το μαύρο
γιατί σ' άρεσε το σκοτάδι που μάζευε γύρω του
κι ο τρόμος που προκαλούσε
αφού με χάος έσπερνε τη γη
αγάπησες το μαύρο απ' την αρχή
το ήθελες δικό σου
ήξερες φαίνεται πως δεν είχε όνομα ακόμα
όπως κι εσύ

mama we all go to hell

 *έτσι νιώθω τώρα

γιατί πάντα η περιέργεια θα νικά τη λογική
και το συναίσθημα ακόμα 
τουλάχιστον στις δικές μου παράδοξες μάχες
πάντα το συγγνώμη δε θα 'ναι αρκετό
και ας το ξέρω
δε θα πάψω να το λέω
εφόσον το εννοώ
αφού πρώτα ζητώ συγχώρεση από μένα
κι ας είναι ματαιόδοξος ο λογισμός
από σένα ζητώ μονάχα να γίνεις εγώ
μήπως έτσι βγάλεις νόημα για την τρέλα
μέσ' άπ' την τρέλα

αδύνατο να αλλάξω
αδύνατο κι εσύ να γίνεις εγώ
ώστοσο δε μπορώ να αρθρώσω ένα αντίο
ούτε φέτος

κάηκα!

Τους βαρέθηκα όλους.
Μιλούν για αποχωρισμούς με αυθάδεια
κι ο ήχος της φωνής τους πλημμυρίζει ζωντάνεια
καθώς λένε "θα μου λείψει"
Τολμούν να πουν λίγο και πολύ
"αυτός θα μου λείψει περισσότερο απ' όλους"
Αηδίες.
Χαμογελούν με συμπάθεια
και με ψέμα αμαυρώνουν λέξεις
που εγώ ακόμα δεν τολμώ να αρθρώσω
μην τύχει και με κάνουνε σημαντική
όπως εκείνες
"Θα μου λείψει"
Απογοητεύομαι στη σκέψη πως γεννιούνται ακόμη ψεύτες
Εγώ δε είπα ποτέ πως θα μου λείψεις
ούτε πως χωρίς εσένα δε ζω
Πάντοτε με προλαβαίνει η αλήθεια
η αλήθεια που προτρέχει της λογικής και της ευπρέπειας
Έτσι καταλήγω να φωνάζω στο κενό της ψυχής μου
εγώ μακριά σου θα πεθάνω

Γύρνα πίσω.

Πάλι έφυγες

σε πήρε το πλήθος μακριά μου

κι οι υποχρεώσεις

όπως συνηθίζεις να μου λες

παραμύθια

Βρίσκεις όμως τρόπους να συναντάς το βλέμμα μου

από συνήθεια ίσως

και δε χάνεις τη ζεστασιά σου

ποτέ

γιατί ξέρεις πως τότε θα χαθούμε κι εμείς

εμείς

δεν είναι όμορφη λέξη αλήθεια;

Θαρρώ πως μου την έμαθες εσύ

Άγγιξα τα χείλη σου μια νύχτα

κι εσύ συλλάβισες αργά

αργά για να καταλάβω

Μας πήρε ώρες αλλά τελικά έμαθα

Την επομένη

το ξημέρωμα

ήρθα και πρόφερα στ' αυτί σου

" ουρανός "

κι υστέρα σου έδειξα το απέραντο γαλάζιο

Θυμάσαι τι μου είπες;

" Είναι δικός μας. "

*Σ' αγαπώ μέχρι τον ουρανό και πάλι πίσω

Με μισώ!                                                                                                  -Σε μισώ-
Γιατί κάθε μέρα με κάνεις και σ' αγαπώ ακόμα περισσότερο χωρίς να το καταλαβαίνεις
 και μετά φεύγεις,
 κι έρχεσαι μονάχα όταν σου λείπω
 (δηλαδή σπάνια)
Με ρωτάς αν είμαι καλά,
 αφού φαίνεται σε ξενίζει αυτή η απομάκρυνση μου
Συνήθισες να βρίσκομαι πάντα πίσω σου.
 όχι μακριά σου,
 αλλά ούτε δίπλα σου.
Γι' αυτό σε μισώ!
Που έρχεσαι και μου κρατάς το χέρι και πάλι τ' αφήνεις μόλις σε κοιτάξω στα μάτια.
Θεωρείς πως όλα είναι καλά τότε.
Όμως εγώ ζητώ να δω ξανά εκείνο το χαμόγελο που χαϊδεύει ζεστά τη σκέψη μου και διώχνει κάθε φόβο.
Αυτό που είναι το μόνο που έμαθα ν' αναγνωρίζω πάνω σου
Γιατί αρνείσαι;
Τώρα που με βλέπεις να πεθαίνω γιατί δε με σώζεις;
Γιατί αρκείσαι απλά να σιγουρεύεσαι ότι θα ζήσω ακόμη λίγο;
Ίσως έτσι σ' αρέσει.
Ούτως ή άλλως εγώ σε χρειάζομαι κι όχι εσύ εμένα, δεν είναι;
Θα σε ξεχάσω λοιπόν.
Μονάχα αυτό μου μένει.
Μόνο έτσι θα σταματήσω να πονάω.
Για πάντα.
Έτσι μόνο θα πεθάνω.
Σίγουρα.
(Αφού ξέρω αυτό είναι που θες στ' αλήθεια)

Πιο πολύ απ' όσο μπορώ να σου πω κι ακόμα περισσότερο απ' όσο μπορώ να σου δείξω

Ήρθες και μ' αγκάλιασες
 και σήμερα
 όπως κάθε μέρα
Με κρατούσες σφιχτά
 και καθοδηγούσες το βήμα μου
 σ' ένα ολόδικο σου χορό
 εκεί στη μέση της πλατείας
 εγώ κι εσύ
Σταματούσες κάθε λίγο
 και μου έδινες ένα φιλί
Μου έλεγες πάμε πάλι
 απ' την αρχή

Μ' αρέσει που ποτέ δεν κουράζεσαι
 κι ούτε σήμερα κουράστηκες
Μου έπιανες το χέρι
 και κοιτούσες τα μάτια μου
 συνέχεια
Ήξερες πως έτσι
 με ωθούσες να μη σταματήσω
 να προσπαθώ
Κι εκείνοι συνέχιζαν να μας βλέπουν
 μα εσένα δε σ' ένοιαζε
Για σένα υπήρχα μόνο εγώ
 εγώ κι εσύ
 κι ο ουρανός
 ο ουρανός μας

Ξέρω ότι δε μπορώ να σου κρυφτώ
Με κοιτάς και γνωρίζεις
 τι σκέφτομαι, τι νιώθω
Κι ύστερα χαμογελάς και λες
 εγώ κι εσύ
 εμείς...

For eL

Άκου,
Δεν αντηχεί γλυκά η σιωπή;
Σαν πινελιά από χρώμα στης σκιά σου το γκρι.

Και πες μου,
Θέλει πολύ ακόμα να φανεί
Κείν' η ηλιαχτίδα που κάποτε μου 'χες υποσχεθεί;

Σ'αυτή που έμαθα να πιστεύω.
Αυτή που έμαθα ν' αγαπώ.
Γιατί μου θύμιζε εσένα.

Και θα 'ναι τόσο φωτεινή,
Τόσο γλυκά ονειρική.
Δε θα τη δείξω σε κανένα..