PMDD or BS

 Καμία φορά δε ξέρω 

ποια είμαι, τι κάνω, τι λέω, τι μου γίνεται 

Ξεστομίζω ασυναρτησίες, υπερβολές, γενικεύσεις

Πληγώνω και πληγώνομαι συνάμα 

Ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι

Κι ύστερα κλαίω 

Σιγά ή μ’ αναφιλητά ανάλογα τις περιστάσεις

Μένω στο κρεβάτι για ώρες χωρίς όμως να κοιμάμαι

Θέλω να βγω μα δε μπορώ

Κι εύχομαι να ήμουν κάποια άλλη κι όχι εγώ

Μα πάντα η βλεφαρίδα είναι στο άλλο δάχτυλο

Ιούλιοι

δέκα Ιούλιους πριν

ξεκίνησα να ζω

γιατί έζησα τον έρωτα

όπως δεν τον έχει ζήσει ποτέ κανείς

γιατί τον έζησα μαζί σου

γιατί τον ζήσαμε μαζί

θυμάμαι να μετράω τα βήματα

από το σπίτι μου στο δικό σου

με κάτι μεγάλες δρασκελιές και πολλή ανυπομονησία

δεν ήταν ούτε εκατό 

θυμάμαι να περπατάμε τη Βασιλίσσης παρέα 

δε βάζαμε γλώσσα μέσα και γελούσαμε δυνατά (εσύ κυρίως)

πέρα από μία φορά... θυμάσαι;

που πεισματικά δε βγάλαμε κιχ μέχρι το Άστυ

αλλά κοιταζόμασταν στα μάτια και πρακτικά λέγαμε τα πάντα χωρίς να αρθρώνουμε λέξη

θυμάμαι να παίζεις με το ύφασμα του παντελονιού μου

καθώς βλέπαμε Γκοντάρ 

αν έπρεπε να διαλέξω μία ταινία για εμάς

νομιζώ θα ήμασταν η Μαριάν και ο Πιερρό

ζώντας μια ατέλειωτη, συναρπαστική περιπέτεια, 

μια ανορθόδοξη ζωή, παντά σε φυγή

εγώ κυνηγημένη από τα συναισθήματά μου

κι εσύ από τα κοινωνικά πρέπει και μη

θυμάμαι τη μαμά σου να μας λέει για τον Μπελμοντό

τον ωραίο άσχημο του γαλλικού κινηματογράφου

θυμάμαι τη δική μου να μιλά για την εντυπωσιακή ομορφιά της Άννα Καρίνα

που μεταξύ μας ίσως μπερδεύει με την Άννα Καρένινα

θυμάμαι εσένα να ονομάζεις το σκληρό Ζαν-Πιερ από τον Λεό

κι εμένα να λέω ζω τη ζωή μου χωρίς ζωή 

θυμάμαι κι άλλα πολλά 

αλλά δεν έχουν σημασία πια

αφού δε μπορώ να στα διηγηθώ

Γεια

Πέρασ’ ο καιρός 

Και θέλω να σου γράψω 

Να σου πω 

Τι έγινε

Όσο έλειπες

Μην τύχει και νιώσεις 

Κάπως 

Στην απέξω 

Δεν άλλαξαν πολλά 

Ίσως το χρώμα των μαλλιών μου

Και πάχυνα λίγο 

λίγο πολύ 

-πράγμα που δε νομίζω να σου άρεσε 

Η καρδιά μου τρελάθηκε

και χτυπούσα ξεκούρδιστα 

αλλά τη φτιάξανε 

προχθές στον νοσοκομείο 

Μακάρι να ήσουν εκεί 

Θα ‘ξέρες σίγουρα περισσότερα από μένα

αλλά ήρθε εκείνη η κοινή μας φίλη όποτε 

ας είναι 

Έχω τρία τατουάζ πια 

Κανένα από τα οποία δεν ήθελα τόσο

Ίσως πέρα από την άγκυρα 

Και  σκέφτομαι να γράψω το όνομά σου 

στον καρπό μου 

να το κοιτώ 

και να χαμογελώ 

Η μαμά μου είναι στη δεύτερη θεραπεία της 

ίσως να το ξέρεις 

αν όχι 

Τότε να ξέρεις ότι κι οι δυο σε σκεφτόμαστε 

με αγάπη 

Ακούω το 1989 σαν να ήταν 2014 

κι η αδερφή σου έχει παιδί μαθαίνω 

Θυμάσαι όταν χόρευε shake it off και κάναμε τα γενέθλιά της στην Αθήνα μας; 

Τέλος πάντων 

δεν έχασες πολλά 

Η ίδια είμαι 

Μόνο που γερνάω λίγο 

Μέχρι να σε ξαναδώ ίσως έχω ρυτίδες

αλλά πίστεψε με 

θα σε αγκαλιάσω με την ίδια δύναμη 

ό,τι και να 'μαστε πια 

δυο παλιοί άγνωστοι 

Καληνύχτα 

στώχη

κάτι

κάτι μεγάλο 

κάτι μικρό 

μια υπερβολή 

μια αλήθεια 

για 

την αγάπη 

τα ψέματα 

τα βλέμματα  

τις επιφυλάξεις 

το αίμα 

τα τσιγάρα

την υπομονή 

τα δάκρυα 

την επιμονή 

τα χρόνια 

τη ζεστασιά 

τα σπίτια 

τα όνειρα

το άγγιγμα 

τη μυρωδιά 

το αίσθημα  

το ζήτα

το σίγμα

την άνοιξη 

το καλοκαίρι 

τη στιγμή

τον έρωτα 

τη στωή

μόνο γλυκιά η θύμηση 

κι οι καλά φυλαγμένες αναμνήσεις στο τελευταίο συρτάρι

κόκκινο κρασί

δύσκολοι καιροί
δύσκολοι Γενάρηδες

πήραν άλλους δρόμους

άνθρωποι
ξένοι

που κάποτε κρατιόντουσαν σφιχτά
για να κρατηθούν ζεσταμένοι

τόσο κοντά
τόσο τρομαχτικά μακριά
πια

ο ένας γιορτάζει
ο άλλος πονά/γερνά/κοιτά πράγματα ξεχασμένα σε κουτιά

κι εκείνο το κόκκινο κρασί που κρατηθήκε χρόνια γιατί το πήρανε μαζί
όταν ήμασταν μαζί
ανοίχτηκε  απόψε
γιατί δε θα υπήρχε καλύτερη στιγμή 

και σε λίγο ίσως εκείνο το λάκι στράικ να καπνιστεί

when I see you in acu

-  oh you're back 

- yes, I'm back. ναι, I am back. I always come back. To be completely honest, I never left.

καινούρια γυαλιά 

μα χρώμα δεν αλλάξανε τα μάτια

τα θυμάμαι ακόμα κάτι βράδια να με κοιτάνε λες και υπήρχα μόνο εγώ στον πλανήτη

θυμάσαι άραγε τα δικά μου να σε κοιτούν σιωπηλά φωνάζοντας σ' αγαπώ;

τώρα στα ίδια σχεδόν μέρη ξαναβρέθηκαν δύο κατά τ' άλλα άγνωστοι άνθρωποι

εμείς που κάποτε ήμασταν αχώριστοι

εμείς που δεν αντέχαμε χώρια

εμείς που όχι μόνο δεν περάσαμε τα χέρια στους ώμους αλλά ούτε γεια δεν είπαμε

εμείς που τα χάσαμε όλα

κι ας ζεις 

κι ας πονώ

εμείς που χαθήκαμε μια μέρα στο Παγκράτι του Λονδίνου 

εγώ που σε συναντώ κάθε τρεις και λίγο στον ύπνο μου

εσύ που ακόμα και με χειρουργική μάσκα να το κρύβει έχεις το πιο όμορφο χαμόγελο

moleskine

Κι είναι εκείνο που μ' αρέσει πιο πολύ από τ' άλλα 
το φιλί το παλιακό, όπως το θέτεις
το δίχως σοκολάτα
το ελεύθερο πάθους και αγωνίας για έρωτα
που είναι ήρεμο κι αβρό και φωνάζει
"Αγάπη μου, χαίρομαι που περνάμε τη ζωή μας μαζί!"

Δε διαρκεί απ' τα μεσάνυχτα ως το πρωί
Του λείπει αυτή η πρωτόγονη ανάγκη να καταβροχθίσει το ταίρι για να ολοκληρωθεί
Τα χείλη σμίγουν για ένα δευτερόλεπτο ή δυο
Οι πάλαι ποτέ εραστές είναι τώρα
γερασμένοι, ρυτιδιασμένοι, αγαπημένοι, λατρεμένοι σύντροφοι. 

*Κι όμως σήμερα 
αγόρασες δύο κρουασάν σοκολάτα
και μου έδωσες ένα παλιακό φιλί σαν να μου έλεγες:
"Μη φοβάσαι, αγάπη μου, που γερνάμε. Ο έρωτας μας είναι πιο όμορφος καθώς τον γκριζάρουν τα χρόνια."

Θα κάνω υπομονή. 

The closer you are the happier I am

Ένα λεπτό·
ή ίσως λιγότερο τρέχοντας
κρατώντας δύο ζευγάρια κλειδιά στο χέρι
κλειδώνοντας βιαστικά ένα σπίτι
ξεκλειδώνοντας με ανυπομονησία την πόρτα ενός άλλου
μια κλειστή γωνία
δύο πλευρές του ίδιου οικοδομικού τετραγώνου

Τόσο απείχα από την ευτυχία
ένα λεπτό·
ή ίσως και λιγότερο
ένα φιλί· ζεστό
μια αγκαλιά· σφιχτή
ένα βλέμμα· ζωηρό
ένα χαμόγελο· πλατύ
ένα γεια σου· παιχνιδιάρικο
ένας φάτσας· δικός
μια ζωή· μικρή κι ανέμελη
ένα σ'αγαπώ· τεράστιο
κι ένα σ' αγαπάω· αβρό

Τόσο απείχα από την ευτυχία
τότε
Τώρα σιωπή· βαριά
και μοναξιά
Η αλέξα, η δεσποινίς τρίχρωμη, ένας γαλλικός φουντούκι και ένα lucky strike πολυπόθητο.

γκαράζ

Φύλαξα τα πάντα

ό,τι μπόρεσα, άρπαξα και έκρυψα προσεχτικά σε μικρά και μεγάλα κουτιά 

αφίσες, κονκάρδες, χαρτιά, πλαστικά

 γράμματα 

μια ζωή υλική αφού 

αυτή απέμεινε να ζω 

Δευτέρα με Παρασκευή χαμογελώ στους άχρηστους αχρείους που γεμίζουν την εβδομάδα με ανούσιες ευγένειες 

Σάββατο φτιάχνω ένα λίτρο καφέ γαλλικό

κι ως τα μεσάνυχτα της Κυριακής αδειάζω όλα τα κουτιά κι έπειτα τακτοποιώ το κενό που εν τέλει ονόμασα Γράμμο για να θυμίζει το στενό που περπατήσαμε 

κρυφά προσεχτικά φιλιά σε ένα φανερά ομοφοβικό τρένο

έξι χρόνια· ακούς; 

έξι χώρες

κι ίσως καμία τριανταριά πόλεις και χωριά 

έξι σπίτια· κατά βάση 

χωρίς τα ξενοδοχεία και τα Airbnb ή τα δωμάτια εκείνων που μας φιλοξένησαν 

έξι κινητά

και χιλιάδες κλήσεις και μηνύματα

έξι φίλοι που χάθηκαν στα μισά 

κι άλλοι έξι που χωρίστηκαν στη μέση 

έξι κορίτσια· 

ή μήπως καλύτερα να πω λάθη; 

έξι μήνες 

που είμαι

η πιο

εκκωφαντική

σιωπή για σένα

άλμα

μου έλειψε
λίγο
εκείνη η παγωμένη πόλη
στην οποία με πλήγωσες
πιο πολύ από ό,τι στην Αθήνα
μας

έκλαψα πολύ
βουβά
μάτωσαν τα ούλα μου
χύθηκε νοσταλγία στο καλό μου σορτς 
γέμισε θύμηση η θήκη των γυαλιών μου

άκουσε το κλάμα μου
η όμορφη δεσποινίς απ' το Μόσχατο
και ο ψαρός ναυτικός που καπνίζει ασύστολα
και με λυπήθηκαν
κι ας μην είμαι για λύπηση
τόσο

μου έστειλαν λίγη αγάπη κι εγώ τους είπα πως έχω ακόμα
το καπέλο
κι αν βρεθεί ο δρόμος μου στην πόλη
θα τους βρω στο παλιό ταχυδρομείο

το νησί δεν έχει ζωή
φέτος
στη Μήλο παραθερίζουν μικροί κορωνοϊοί 
στη Μήλο που το '18
η μόνη μου έννοια ήταν πιο μαγνητάκι να αγοράσω
για να σου πω
μέσα από τον πηλό
ότι είσαι το πιο ωραίο μου ηλιοβασίλεμα
κι έτσι πήρα δυο
όσα τα όχι που άκουσα αργότερα

τώρα στις 8 φτύνω αίμα
βαθύ μπορντώ
κι αναρωτιέμαι 
αν κάτι από αυτά
σήμαινε
τ ί π ο τ α

γεια σου

μια μέρα θα εκδοθούν
τα μεταξύ μας ανέκδοτα
αυτά που μου είπες και δε γέλασα

μα θα γελάσουν άλλοι

πολλοί 

μια νύχτα θα σβήσουν τα αστέρια
όλα μαζί
και σα βροχή
στο άκουσμα του σ' αγαπώ μας
θα πέσουν απότομα στη γη

ένα καινούριο μεσημέρι
ακούγοντας τα τζιτζίκια
θα ανοίξεις το κουτί
και σαν κραυγή θα ηχήσει το μεγάλο ναι
στα αυτιά μου

ένα δειλινό
την αγαπημένη σου ώρα
θα γυρίσει ο χρόνος πίσω
κι έτσι σε εκείνο το στενό
Σάββατο βράδυ
θα σε ερωτευτώ

σιωπή για σένα

πρωί χωρίς
μαύρο καφέ με
νέα σπουδαία αλλά

κοιτώ έξω
από το παράθυρο
τα δέντρα βουβά χορεύουν
αιθέριες υπάρξεις χλωροφυλλικού πρασίνου
αδυνατώ να
κλείσω τα μάτια
πίσω από τα βλέφαρα έχει στάχτες
και η κυρία που καθαρίζει τις Παρασκευές σταμάτησε να έρχεται
από την αρχή της καραντίνας

ο γιατρός προτείνει λοβοτομή
κι εκείνη μου έβγαλε τα μάτια με το πιρούνι καθώς τρώγαμε
τα έδωσε στη γάτα
συνέχισε το μεσημεριανό της σαν να μην είχε γίνει τίποτα

ωστόσο αυτό που θέλω να πω
δε γράφεται ακόμα σε κανένα αλφάβητο
μία παραίσθησις σαν τις άλλες

αν ήμασταν συνηθισμένοι άνθρωποι
όπως (δεν είναι) ο Κόνελ και η Μαριάν
θα σε μύριζα με τα μάτια μου
θα σε άκουγα μες στα ρουθούνια μου
θα σε ένιωθα στα χείλη μου
θα σε γευόμουν με τα χέρια μου

αλλά δεν είμαστε
όποτε
σε βλέπω με τα αυτιά μου
κάθε βράδυ στον ύπνο μου

και το πρωί πάλι σιωπή 

αν όλα ήταν όπως θα έπρεπε να ήταν

το Σάββατο θα μέναμε μαζί

ίσως βλέπαμε μία υπέροχη ταινία 

-ίσως αποκοιμόμουν

ίσως απλά καπνίζαμε στριφτά στο μπαλκόνι 

ίσως πίναμε κάναδυο μπουκάλια άλφα

-ίσως ήμασταν μεθυσμένες πριν τα μεσάνυχτα

ίσως μιλούσαμε για όλα τα σημαντικά ή 

ίσως αραδιάζαμε λίγα ασήμαντα στο τραπέζι 

-ίσως χαιρόσουν αν έλεγα κάτι έξυπνο

(σίγουρα θα χαμογελούσα γιατί είσαι όμορφη)

ίσως περιμέναμε μέχρι τις δώδεκα

ίσως μου έσβηνες κρουασάν σοκολάτα αντί για τούρτα

-ίσως το φιλί να ήταν το μεγαλύτερο μου δώρο

ίσως χορεύαμε για λίγο

ίσως με έπαιρνες μια σφικτή αγκαλιά

-ίσως κοιμόμασταν με την πόρτα ανοιχτή

(σίγουρα θα ένιωθα ασφάλεια)

την Κυριακή θα ξυπνούσαμε μαζί

ίσως κατεβαίναμε στο φούρνο να πάρουμε πρωινό 

φρέντο εσπρέσσο και τυρόπιτα

-ίσως πάλι φτιάχναμε δικό σου καφέ και δικό μου τοστ

ίσως πηγαίναμε μία μεγάλη βόλτα στο κέντρο

ίσως περπατούσαμε στον ήλιο

ίσως τρώγαμε παγωτό

-ίσως φορούσες εκείνη την τέλεια καλοκαιρινή σου μπλούζα

(σίγουρα θα ήμουν η πιο χαρούμενη κοπέλα στην Αθήνα)

ίσως βλέπαμε το ηλιοβασίλεμα

στα βραχάκια ή στο Λυκαβηττό

ίσως βγάζαμε μία ωραία φωτογραφία

-ίσως ήταν το πιο ωραίο

(σίγουρα αφού μαζί)

ίσως βρισκόμασταν με την αδερφή σου ή
ίσως συναντούσαμε τους φίλους μας αργότερα

ίσως είχες κανονίσεις κι άλλη έκπληξη

ίσως φώναζα στη μέση της μεγάλης πλατείας πως σ' αγαπώ 

κι ίσως απαντούσες ανάλογα

-ίσως με φιλούσες αυθόρμητα

ίσως κοκκίνιζα

ίσως το βράδυ να πετυχαίναμε μία συναυλιά των φίλων μας

εκείνης κι εκείνης

ίσως βρισκόμασταν τυχαία με τους δίδυμους σε κάποιο στενό

-ίσως μου κρατούσες το χέρι

ίσως στο δρόμο για το σπίτι, οργανώναμε το επόμενο ταξίδι μας 

το αιώνιο δίλημμα: Ισπανία ή ιστιοπλοϊκό;

-ίσως και τα δύο

ίσως δεν τσακωνόμασταν

ίσως η αγάπη δεν ήταν τόσο δύσκολη πια

-ίσως απλά μ' αγαπούσες

{ όποζιτς }

πάνω κάτω
σε μπεζ και άσπρα λερωμένα μπαλκόνια
περπατάει και ονειρεύεται
τι;
εκείνο που δε θα συμβεί

μάλλον είναι που είδες το σπασμένο κόσμο
τα σημάδια
τα μισοτελειωμένα πάντα
την ανεργία
την ανεκπαίδευση
την ημιμάθεια
τη λαιμαργία
την πολυλογία
την παχυσαρκία
τη γρουσουζιά
τα υστερικά γέλια
το ψέμα
την αργοπορία
τις τρίχες
τη βρωμιά

το χαμό πριν το σούρουπο

δύο παιδιά
ένα σπασμένο, απελπισμένο, απεγνωσμένο, ορκισμένο να βρει αγάπη
ένα αρτιμελές, ατάραχο, ανέμελο, φοβισμένο να μην πνιγεί πάλι σε αυτήν 

γιορτογενέθλια με μία μέρα διαφορά

Γιορτάζει εκείνη που αγαπώ

πιο πολύ στον κόσμο

σήμερα 

κλείνει τα 49

και ευχόμαστε όλοι μαζί

να φτάσει τα 109 με υγεία.

Και γιορτάζει εκείνη

που νόμιζα ότι όριζε το είναι μου 

χθες 

δεν της έστειλα χρόνια πολλά

γιατί ξέρει

λογικά

ότι ξβόαν χι

και ότι την είδα στο όνειρό μου.

Έστειλε μήνυμα εκείνη σε εκείνη όμως, οπότε χαμόγελα :)

Χρόνια πολλά και στις δυο! 

Σας αγαπώ όσο τίποτα, κι αν μη σας βλέπω τελευταία.

διαμέρισμα δευτέρου ορόφου

εκείνη δουλεύει το υλικό για το βίντεο
ο νικητής του διαγωνισμού κερδίζει δύο χιλιάδες ευρώ
μουντζουρώνει χαρτιά όλη μέρα χωρίς να μπορεί να αποφασίσει τι θα κρατήσει
έχει να φορέσει σουτιέν περίπου μια βδομάδα και νιώθω παράξενα ελεύθερη
θέλει να πάει Γρανάδα να δει την κοπέλα της το καλοκαίρι
και να πιει πολύ
τόσο που να ξεπλύνει αυτό το απαίσιο γκρι της καραντίνας από μέσα της

εκείνος φυτεύει μανιωδώς τον κήπο του
στα κενά του working from home
με τσουγκράνες και γαλότσες και όλα τα απαραίτητα κηπευτικά
χωρίς μπλούζα και πιο άσπρος από ποτέ
προχθές έπεισε όλους τους συγκατοίκους του να κάνουν μπάρμπεκιου στον κήπο
και μιλούσε ατελείωτα για τα φυτά του
για τα σχέδια του
με ένα πλατύ χαμόγελο
και εκατέρωθεν κόκκινα ντροπαλά μάγουλα

μεταξύ εκείνης κι εκείνου
θα διαλέξω την κεραμιδόγατα
ή την πονηρή αλεπού που βλέπω μόνο νωρίς το πρωί πριν εξαφανιστεί για ώρες ατελείωτες

δείπνο ονείρου

αναβόσβησες τα φώτα

όπως τότε

όπως πάντα

πέρασα από κάτω κι ήταν 4μμ

μόλις ξύπνησες

εγώ περπατούσα με εκείνη που χαμογελά πλατιά 

ύστερα κάπως ξαφνικά

βρεθήκαμε στο προαύλιο ενός λυκείου ίσως

ή ρωμαϊκού κολοσσαίου

ήμασταν πολλοί 

κι ήταν αποπνικτικά 

ήθελα να πάρω φόρα

να βρεθώ κάτω

το αίμα μου να γίνει ένα με τις πέτρες και το χώμα

πιο αργά το ίδιο βράδυ

μάζεψες 

ή μάλλον μάζεψε εκείνη που αποκαλείς λόβερ

δεκάδες κόσμο σπίτι σου

σπίτι σας πια

μαζί και τους φίλους μου

μου πήρες τη Μάρια και την Εβίτα

η Μαριάνθη με προσπέρασε χωρίς να μου πει ούτε γεια

ακόμα και η Τάμζιν ήταν εκεί, που τώρα μιλάει σε εσένα αλλά όχι σε εμένα πια

λογικό 

η Ελένη με κοίταξε φευγαλέα και ανέβηκε τα σκαλιά

ήρθα σπίτι και έμεινα εδώ

να ψήνομαι στον πυρετό

να ξυπνώ χαράματα μούσκεμα

να κολυμπώ σε λίμνες ιδρώτα και αγανάκτησης

να παρακαλώ το θεό να πεθάνω

κι έπειτα μανιακά να αλλάζω γνώμη και να παρακαλώ για ζωή

ξέρεις πάντα ήθελα εκείνο το χακί σου αμάνικο 

ή να είμαστε λ ό β ε ρ ς

όταν αμφιβάλεις αν ο εαυτός σου ήταν πάντα δικός σου ή... εκείνης

κατέβηκα το δρόμο
ξέχασα
αν περπατούσα χοροπηδηχτά εξ' αρχής
ή...

μια κονκάρδα στο πέτο
μια κονκάρδα στην τσάντα
δικό μου χούι από ανέκαθεν
ή...

φόρεσα χρωματιστές κάλτσες
άρχισα να κοιτάω επίμονα τα πόδια μου
ήταν από πριν εκεί
ή...

έφτιαξα μαύρο γαλλικό
χωρίς να πιω γουλιά
για ώρες κοιτούσα την κούπα
έπινα πάντα έτσι τον καφέ
ή...

είδα μια ταινία
ύστερα δυο
κι αναρωτήθηκα αν στην τρίτη καίγομαι
ή...

πού χωρίζει το εγώ του ενός από του άλλου;
ποιο είναι δικό και ποιο αλλουνού;
τι αληθινό και τι ψεύτικο;
και το όνομά μου θα αλλαχθεί αφού κανένας δεν το λέει όπως εσύ;

γυάλινα

«Επειδή σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμη
κι ας μην είναι όπως παλιά
δε θα πει πως η αγάπη πέθανε»

μπουμ
ο πρώτος χτύπος
αίματα στην πλατεία
κραυγές βγαίνουν από τα στόματα των περαστικών που απότομα σταμάτησαν

ένας λιγότερος

σιωπή

δυό σκυλιά πλησιάζουν
μυρίζουν
γλείφουν ένα άχρωμο πια χέρι ενός άψυχου πια σώματος

στην δεξιά τσέπη ένα ατσούμπαλο διπλωμένο σημείωμα
στο αριστερό χέρι κάτι κρατημένο σφιχτά

θα διαβαστεί;
θα προσεχθεί;

θα νοιαστεί κανείς πριν τη δύση

ποιος ξέρει;
μόνο ο ιατροδικαστής.

μία συνηθισμένη ημέρα πριν μια γενέθλια ημέρα
μια ανάσα πριν τα είκοσι εφτά
δυο μάτια πια κλειστά
που δε θα ξαναδούν κανένα ηλιοβασίλεμα