μάρτυρες μου οι συνήθειες μου

Δες. Δεν είναι ανάγκη να σου πω για να καταλάβεις.

Έπαψα να μιλώ
αφού μονάχα σε σένα ανοιγόμουν χωρίς να αισθάνομαι ευάλωτη,
χωρίς να φοβάμαι ότι θα πληγωθώ.

Καπνίζω·

μήπως σε εισπνεύσω στην νικοτίνη και γεμίσεις ξανά τα αδύναμα πνευμόνια μου.

Κοιτώ επίμονα το κόκκινο και το γκρι
με την ελπίδα να σε διακρίνω σ' αυτόν τον ερωτικό συνδυασμό χρωμάτων.

Ψάχνω στα μνημεία και στα σκάμματα
μην τύχει να σε δω την ώρα που δουλεύεις με πάθος
και σε ερωτευτώ απ' την αρχή.

Χαμογελώ όπως εσύ
και ευελπιστώ κάποιος να με δει και να καταλάβει
πως μου λείπεις όσο οι ηλιόλουστες μέρες το χειμώνα.

καθ' οδόν

Θυμάσαι τότε που μου έδειχνες τ΄αστέρια;
Τότε· που εγώ ήμουν δεκάξι κι εσύ δεκαεπτά.
Σ' ένα παγκάκι στην παραλιακή,
να μιλάς και να μην ακούω τι λες·
να ακούω μονάχα τη φωνή σου συνοδευόμενη απ' τον ήχο της θάλασσας
και να ηρεμώ.
Χειμώνας, τα νερά φουρτουνιασμένα κι εγώ στην αγκαλιά σου.
Να μου λες για την Αφροδίτη και να σκέφτομαι ότι μοιάζει με μια φίλη μου.
Ύστερα να βρίσκεις ένα που ίσα-ίσα φαινόταν
μακριά από τ' άλλα,
να μη θυμάσαι τ' όνομά του και να του δίνω το δικό σου.
Χαμογέλασες, θυμάσαι;

Δεν είναι όνομα για αστερισμό το "Κώστας" αλλά εμένα μ' αρέσει.
Τόσα άστρα εκείνο το βράδυ κι εγώ δεν έδινα δεκάρα για κανένα
παρά μονάχα για 'κείνο που καθόταν δίπλα μου και κρύωνε
γιατί μου είχε παραχωρήσει ευγενικά το παλτό του
να μην του αρρωστήσω και στενοχωρηθεί.

Τίποτα εκτός αυτού.

Δε μου έχει απομείνει τίποτα
γιατί τρέχω συνέχεια
μήπως προλάβω, μήπως σωθώ, μήπως σε δω·
τυχαία.
Και μένω ξεκρέμαστη.

Φέρνω στο μυαλό γράμματα που δε στάλθηκαν ποτέ και λέξεις που δεν ειπώθηκαν
και βρίζω τα πάντα που είσαι και που ήμουν αδίκως.

Έκοψα το κάπνισμα γιατί δεν αξίζει να πεθάνω επειδή σ' έχασα
αλλά δε βλέπω προκοπή.
Δεν υπάρχει λογική σ' αυτά που νιώθω
και δε βλέπω να σε ξεπερνώ.
Όχι τώρα.
Όχι εύκολα.

Θα πάω στο περίπτερο να πάρω καπνό
κι ένα μπουκάλι ουίσκι απ' την κάβα
κι αν μυρίσει φωτιά απ' το σπίτι μου,
θα καίω τις φωτογραφίες σου με ευχαρίστηση.

Δεν αλλάζω μυαλό και το σταματάω.

Κι όμως μου είναι εύκολο να σε μισώ.
Μετά από τόσο χρόνια, δεν περίμενα τέτοια κατάληξη
αλλά έχει ο Θεός για μας τους ανθρώπους περίεργες βουλές.

Δε μετανιώνω για πολλά
όμως δεν παύω να μετανιώνω.
Άσχημο συναίσθημα να αμφιβάλλεις για πράξεις που κάποτε ήταν όλο το είναι σου
μα δε με νοιάζει πια.
Έχω καινούρια σχέδια για το μέλλον και δεν είσαι μέσα,
όπως δε βρίσκομαι εγώ στα δικά σου.
Ορίστε ένα σημείο που τα πράγματα είναι αμοιβαία μεταξύ μας.

Ξέρεις για καιρό ζήλευα τους ανθρώπους που αγαπιούνται και το γνωρίζουν.
Τώρα αρκούμαι που ζω και νιώθω τα μέλη μου.