You're nothing special. You're me.

Της έκανα κάτι απαίσιο.
Τη σκότωσα με τα ίδια μου τα χέρια.
Την έπνιξα με τη μισέρια μου.
Τη δηλητηρίασα με αγάπη.
Της φώναζα να μιλήσει ενώ την έσφιγγα.
Την κρατούσα για να μη φύγει.
Την έβλεπα να κλαίει και δε λύγιζα.
Τη μάτωσα με το αίμα της δικής της καρδιάς.
Τη φίλησα.
Τη λάτρεψα.
Την έχασα.

3 words for you

Δυο μέρες λείπεις μονάχα.
Δυο μέρες είναι που έφυγες
και τρεις που έχω να σε δω.
Τρεις  τρύπες ανοίχτηκαν στο στήθος μου,
Δυο μεγάλες, μαύρες που μέσα τους
θαρρείς πως φυλακίζουν το κενό
Kαι άλλη μία
που τώρα αρχίζει να μαυρίζει.
Τρεις σκέψεις βασανίζουν το μυαλό μου.
Δύο γλυκιές και γνώριμες,
εσύ κι εγώ
παρέα να θολώνουμε του νου μου το βυθό
κάνοντας κύματα αντάξια της νιότης μας.
Και άλλη μία,
ο έρωτας
νωπή εικόνα ακόμα
που έρχεται και φεύγει
δίχως καλό μήτε κακό να σέρνει πίσω του.
Τρεις λέξεις δε λένε πια να βγουν απ' το στόμα μου.
Δυο μικρές και τρυφερές,
χιλιοειπωμένες,
στις έχω πει ανά διαστήματα κι εγώ,
σε αγαπώ.
Και άλλη μία,
μια όμορφη
που έμαθα να αγαπώ τρία χρόνια τώρα
-δύο τα σίγουρα κι ένα τούτο δω-
το όνομα σου.

Last call for drinks

χάθηκε η ασχήμια και την ψάχνει η ομορφιά
γιατί χώρια της παραπονιέται πως πονάει
πονάει η καρδιά της λέει και δείχνει το κενό

χάθηκε η ασχήμια και τη γυρεύουνε οι άνθρωποι
γιατί μακριά της δε βρίσκουν νόημα στη ζωή
μπερδεύουν τις αξίες λένε και γίνονται κανίβαλοι

χάθηκε η ασχήμια χθες κι ο κόσμος άλλαξε

Αναθέμα στα όνειρα και στις προσδοκίες,
στις λέξεις που σε φέρνουνε κοντά
και σ' εκείνες που σε σβήνουν από το χάρτη της υπάρξεως.
Κατάρα στις αλήθειες και στις αποκαλύψεις,
στις μεγάλες αγάπες που σε γεμίζουνε κενό
κι ένα σε κάνουν με το τίποτα.
Ανάθεμα σε μένα την ίδια
που έμαθα με ιδέες να μιλώ και τώρα χάνομαι
στις παρυφές του πάντοτε
και άθελα μου αγγίζω το ποτέ.

Χαμογελώ στον ξένο απέναντι,
μα ξέρω και ξέρει
ότι πάντα θα είμαι μία γαμημένη ψεύτρα
που απλά δείχνει τα δόντια της για να πλησιάσει.

Μισώ το άσπρο γιατί αντιπροσωπεύει το φως
κι εμένα,
μα εγώ έχω δεθεί με το σκοτάδι.
Κι έτσι οι μπλούζες μου θα 'ναι αιώνια
λεύκες απ' έξω και μαύρες από μέσα
όπως το αύριο
και τα λάθη που γίνονται για το καλό μας.