αμλέ

ξέρω τα πάντα για σένα
έτσι νομίζω τουλάχιστον
αφελώς

ότι προτιμάς το κόκκινο κρασί
ενώ επιλέγω ξενέρωτα το λευκό
και νευριάζεις

ότι έχεις 5 ευρώ και σκέφτεσαι
χαρτάκια-φιλτράκια-καπνός κι έξω απ' την πόρτα
και βρίζω
ενώ στρίβω
την πρώτη μου τράκα για απόψε

κι έχεις σγουρά μαλλιά και μάτια ειλικρινά σαν τις αυτοκτονίες μου

ένα δυάρι που χωράει 10 άτομα
και στενοχωριέσαι
γιατί η καρδιά σου χωράει άλλους τόσους

και σ'αγαπάμε όλοι γιατί γιορτάζεις κάθε μέρα

και γελάμε όλοι όταν βήχεις και καταπίνεις σαν πρεζάκι
μαζί με τα φλέματα, το μπισολβόν

ειλικρινά,
η συγκάτοικός σου.

?σε ένα μήνα

μέχρι να καταλάβεις,
θα έχω κουραστεί

φάση επαναπροσδιορισμού
εξ' ορισμού

εσύ να κάνεις ποδήλατο με άλλους
και σε πετυχαίνω στα φανάρια όντας πεζή
ενώ ο ήλιος καίει
κι αναγκάζομαι να πηγαίνω στα πάρκα
με άλλους
ή μοναχή

γκούντυ γκούντυ
πότε;

ένα βινύλιο που έχει αντικατασταθεί από σιντί
κι όλοι εκείνοι που θα ήθελα να τους αντικαταστήσεις εσύ

σύμφορο και βολικό
θα είναι εκείνο το εγώ που εκτρέφω καιρό

just a fuck

όταν ξέρεις τι είσαι αλλά δεν το παραδέχεσαι μέχρι το σούρουπο
γιατί τότε δεν υπάρχουν σκιές για να κρυφτείς
γιατί το κρύο της μοναξιάς έρχεται με τη γύμνια της αλήθειας της
γιατί στα σκοτάδια κάθε ψέμα είναι ορατό και βγάζει σπίθες
-μια πρώτη γεύση της κόλασης που το ακολουθεί

κι αν μπερδεύονται οι λέξεις στα χείλη, τα νοήματα είναι σαφή
δε θα γίνουμε ποτέ αυτή η όμορφη γιορτή
γιατί απλά δε θα υπάρχουν καλεσμένοι

τίποτα

-θυμάσαι τι μου είπες;
-τι;
- "το φεγγάρι είναι κόκκινο κι εσύ εμετική"
-τι;
-αντίο

κι ήρθε η μέρα αυτή
που έρχεται κάθε χρόνο
με ανθισμένα άνθη και κάτι άλλο
φέτος π.χ. είχε καπνό·
κι εκείνον
πέρσι είχε καλό καιρό και λουξ
πρόπερσι.. τι να 'χε; 
σαν πώς θυμάμαι;

όμως τίποτα δεν αλλάζει, όπως δεν αλλάζουμε εμείς
τα λεφτά παραμένουν λεφτά
οι φίλοι είναι ανύπαρκτοι
και το φεγγάρι κρυώνει τα βράδια

(σαν το κοιτάς με τα παγωμένα σου μάτια)