προλάθος

έχω γράψει τόσο πράγματα για εκείνον και για εκείνη
όμως δε μπορώ να γράψω τίποτα για σένα.
όσο κι αν πιέζω το μολύβι επάνω στο χαρτί, δε βγαίνουν γράμματα παρά μόνο μουτζούρες
άσχημες, άγαρμπες μουτζούρες με ένα γκρι τόσο αδιάφορο όσο η ύπαρξη σου για μένα

κι ίσως ακούγομαι πικρόχολη
μα είναι η αλήθεια που όταν συγκαλύπτεται καιρό, δραπετεύει βωμολοχώντας και φωνάζοντας

πτήσεις κι αναμονή 10 ωρών

Αεροπλάνο ένα.
Αναχώρηση. Άφιξη.
Αεροπλάνο δύο.
Αναχώρηση. Άφιξη.

Δύο πτήσεις. Δύο ώρες. Σπίτι.
Ή και όχι;
Αλλαγή σχεδίων.
Πάω βόλτα στο κέντρο να δω φίλους.
Βασικά μια φίλη είναι εκεί που κάνει καλή παρέα με το ούζο που έχω στην τσάντα μου.


Δύο ώρες ποτό. Δύο ώρες χορό. Μήνυμα.
Σε σένα;
Ναι! Πού αλλού;
Ραντεβού στην πιο όμορφη προβλήτα της πόλης,
όπου, ναι, περιμένα γιατί είσαι εσύ και αργείς
αλλά, με τέτοιο ουρανό, πρόλαβες να έρθεις πριν μετρήσω όλα τα αστέρια.
Κι ύστερα λιμάνι και φωτιές και συζητήσεις.

Δύο χρόνια. Δύο άνθρωποι. Αντάμωση.
Δύο πόλεις. Δύο χώρες. Εμπόδια.

Αεροπλάνο τρία.
Μα αυτή η πτήση είναι εξωτερικού.
Καλημέρα, αγάπη μου, κι αντίο.
Που αγάπη δεν είσαι αλλά πώς αλλιώς να σε πω;

Όνειρο θερινής νυκτός θα 'ταν κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας αποθανόντος.

κείμενο;

Γνώρισα ένα αγόρι με κόκκινα μαλλιά,
ή πορτοκαλί στο κατάλληλο φως
του ήλιου πάντα.
Μου θύμισε τρεις υπέροχους ανθρώπους
κι άλλον ένα,
που αρέσκεται να μου λέει γελώντας
πως είναι εξωγήινος
από άλλη γη.
Θεέ μου, ειρωνεία!

Άνθρωπος νούμερο ένα
και πάντοτε ένα.
Για να δηλώνει την υπεροχή του.
Να τον βλέπω να χαίρομαι.
Να 'χει μαζέψει όλα τα χρώματα του ουρανό σε ένα σώμα.
Να 'χει κατοχυρώσει τη θέση του σε κάθε υπόσταση του είναι μου.
Το όνομά του γραμμένο αριστερόγραφα και διακριτικά
στις γωνίες όλων των σελίδων που θα γράψω ποτέ.

Άνθρωπος νούμερο δύο
όμως, μ' αυτόν εδώ δεν έχουν σημασία οι αριθμοί.
Είναι τα τα χέρια του που μ' αγγίζουν
έτσι που να μη ξεχάσω τίποτα απ' τα λόγια που ανταλλάζουμε χρόνια.
Γιατί όταν ένας απ' τους δυο μας πεθάνει πρώτος,
ο άλλος θα σωπάσει.

Άνθρωπος νούμερο τρία.
Καμία τρελή κατάκτηση.
Όμορφος άνθρωπος.
Θα 'θελα τα παιδιά μου να 'χουν κάτι απ' τη χάρη του,
τη σπίθα στο βλέμμα του,
τη λευκάδα στο χαμόγελο του,
τη λυρικότητα της όλης φύσης του.
Όχι δικός από πάνω μέχρι κάτω,
μα ερωτεύσιμος από έξω μέχρι πολύ βαθιά μέσα.

Εξωγήινος νούμερο 6111993.
Για αυτόν δε ξέρω τι να πω.
Μια ζωή με μπερδεύει.
Δε ξέρει τη γλώσσα ισχυρίζεται κι όλο μου ζητάει χρόνο
να σκεφτεί κι ύστερα, ίσως μιλήσει.
Μου φέρνει κάτι περίεργα μπισκότα
μυστική συνταγής της μητέρας του.
Αν και δεν αποκαλούν έτσι το γονέα θηλυκού φύλου
στα μέρη απ' όπου έρχεται.


Έχω μπλεχτεί σε περίεργες σχέσεις,
ανθρώπινες και μη.
Κι αυτό το αγόρι με τα κόκκινα μαλλιά
δεν υπάρχει σε καμία απ' αυτές.

χάος και αγάπη / αναρχία και έρωτας

Έμαθα 14 γλώσσες.
Ξέρω να συνεννοούμε και σε άλλες 7, αλλά μόνο τα βασικά· μη φανταστείς.
Άνοιξα 290.308 λεξικά,
εκ των οποίων μόνο τα 60.114 ήταν κατανοητά.

Μα ακόμα να βρω τις λέξεις που χρειάζομαι για να σου πω
με περίτεχνο λόγο
ή απλά λόγια
την αντίφαση που υπάρχει μέσα μου.

Η αριστερή κοιλία μου υπολειτουργεί
κι η αορτή, με κάτι κλάδους που δε ξέρω τα ονόματά τους,
στέλνει μη οξυγονωμένο αίμα στον εγκέφαλο.

Έτσι, πώς να σκεφτώ λογικά;

Σε μισώ;
Σ' αγαπώ;
Σε θέλω;
Σε αποστρέφομαι;

Όλα διαταραχές της οξεοβασικής ισορροπίας είναι τελικά.

Βρες μου μια παρέμβαση
για να συνέλθω
απ' την ασφυκτική υποξία μου.