Τρίτη 11 Αυγούστου 2020

άλμα

μου έλειψε
λίγο
εκείνη η παγωμένη πόλη
στην οποία με πλήγωσες
πιο πολύ από ό,τι στην Αθήνα
μας

έκλαψα πολύ
βουβά
μάτωσαν τα ούλα μου
χύθηκε νοσταλγία στο καλό μου σορτς 
γέμισε θύμηση η θήκη των γυαλιών μου

άκουσε το κλάμα μου
η όμορφη δεσποινίς απ' το Μόσχατο
και ο ψαρός ναυτικός που καπνίζει ασύστολα
και με λυπήθηκαν
κι ας μην είμαι για λύπηση
τόσο

μου έστειλαν λίγη αγάπη κι εγώ τους είπα πως έχω ακόμα
το καπέλο
κι αν βρεθεί ο δρόμος μου στην πόλη
θα τους βρω στο παλιό ταχυδρομείο

το νησί δεν έχει ζωή
φέτος
στη Μήλο παραθερίζουν μικροί κορωνοϊοί 
στη Μήλο που το '18
η μόνη μου έννοια ήταν πιο μαγνητάκι να αγοράσω
για να σου πω
μέσα από τον πηλό
ότι είσαι το πιο ωραίο μου ηλιοβασίλεμα
κι έτσι πήρα δυο
όσα τα όχι που άκουσα αργότερα

τώρα στις 8 φτύνω αίμα
βαθύ μπορντώ
κι αναρωτιέμαι 
αν κάτι από αυτά
σήμαινε
τ ί π ο τ α

Κυριακή 26 Ιουλίου 2020

γεια σου

μια μέρα θα εκδοθούν
τα μεταξύ μας ανέκδοτα
αυτά που μου είπες και δε γέλασα
μα θα γελάσουν άλλοι
πολλοί 

μια νύχτα θα σβήσουν τα αστέρια
όλα μαζί
και σα βροχή
στο άκουσμα του σ' αγαπώ μας
θα πέσουν απότομα στη γη

ένα καινούριο μεσημέρι
ακούγοντας τα τζιτζίκια
θα ανοίξεις το κουτί
και σαν κραυγή θα ηχήσει το μεγάλο ναι
στα αυτιά μου

ένα δειλινό
την αγαπημένη σου ώρα
θα γυρίσει ο χρόνος πίσω
κι έτσι σε εκείνο το στενό
Σάββατο βράδυ
θα σε ερωτευτώ

Παρασκευή 3 Ιουλίου 2020

σιωπή για σένα

πρωί χωρίς
μαύρο καφέ με
νέα σπουδαία αλλά

κοιτώ έξω
από το παράθυρο
τα δέντρα βουβά χορεύουν
αιθέριες υπάρξεις χλωροφυλλικού πρασίνου
αδυνατώ να
κλείσω τα μάτια
πίσω από τα βλέφαρα έχει στάχτες
και η κυρία που καθαρίζει τις Παρασκευές σταμάτησε να έρχεται
από την αρχή της καραντίνας

ο γιατρός προτείνει λοβοτομή
κι εκείνη μου έβγαλε τα μάτια με το πιρούνι καθώς τρώγαμε
τα έδωσε στη γάτα
συνέχισε το μεσημεριανό της σαν να μην είχε γίνει τίποτα

ωστόσο αυτό που θέλω να πω
δε γράφεται ακόμα σε κανένα αλφάβητο
μία παραίσθησις σαν τις άλλες

αν ήμασταν συνηθισμένοι άνθρωποι
όπως (δεν είναι) ο Κόνελ και η Μαριάν
θα σε μύριζα με τα μάτια μου
θα σε άκουγα μες στα ρουθούνια μου
θα σε ένιωθα στα χείλη μου
θα σε γευόμουν με τα χέρια μου

αλλά δεν είμαστε
όποτε
σε βλέπω με τα αυτιά μου
κάθε βράδυ στον ύπνο μου

και το πρωί πάλι σιωπή 

Πέμπτη 7 Μαΐου 2020

αν όλα ήταν όπως θα έπρεπε να ήταν

το Σάββατο θα μέναμε μαζί
ίσως βλέπαμε μία υπέροχη ταινία 
-ίσως αποκοιμόμουν
ίσως απλά καπνίζαμε στριφτά στο μπαλκόνι 
ίσως πίναμε κάναδυο μπουκάλια άλφα
-ίσως ήμασταν μεθυσμένες πριν τα μεσάνυχτα
ίσως μιλούσαμε για όλα τα σημαντικά ή 
ίσως αραδιάζαμε λίγα ασήμαντα στο τραπέζι 
-ίσως χαιρόσουν αν έλεγα κάτι έξυπνο
(σίγουρα θα χαμογελούσα γιατί είσαι όμορφη)
ίσως περιμέναμε μέχρι τις δώδεκα
ίσως μου έσβηνες κρουασάν σοκολάτα αντί για τούρτα
-ίσως το φιλί να ήταν το μεγαλύτερο μου δώρο
ίσως χορεύαμε για λίγο
ίσως με έπαιρνες μια σφικτή αγκαλιά
-ίσως κοιμόμασταν με την πόρτα ανοιχτή
(σίγουρα θα ένιωθα ασφάλεια)

την Κυριακή θα ξυπνούσαμε μαζί
ίσως κατεβαίναμε στο φούρνο να πάρουμε πρωινό 
φρέντο εσπρέσσο και τυρόπιτα
-ίσως πάλι φτιάχναμε δικό σου καφέ και δικό μου τοστ
ίσως πηγαίναμε μία μεγάλη βόλτα στο κέντρο
ίσως περπατούσαμε στον ήλιο
ίσως τρώγαμε παγωτό
-ίσως φορούσες εκείνη την τέλεια καλοκαιρινή σου μπλούζα
(σίγουρα θα ήμουν η πιο χαρούμενη κοπέλα στην Αθήνα)
ίσως βλέπαμε το ηλιοβασίλεμα
στα βραχάκια ή στο Λυκαβηττό
ίσως βγάζαμε μία ωραία φωτογραφία
-ίσως ήταν το πιο ωραίο
(σίγουρα αφού μαζί)
ίσως βρισκόμασταν με την αδερφή σου ή
ίσως συναντούσαμε τους φίλους μας αργότερα
ίσως είχες κανονίσεις κι άλλη έκπληξη

ίσως φώναζα στη μέση της μεγάλης πλατείας πως σ' αγαπώ 
κι ίσως απαντούσες ανάλογα
-ίσως με φιλούσες αυθόρμητα
ίσως κοκκίνιζα
ίσως το βράδυ να πετυχαίναμε μία συναυλιά των φίλων μας
εκείνης κι εκείνης
ίσως βρισκόμασταν τυχαία με τους δίδυμους σε κάποιο στενό
-ίσως μου κρατούσες το χέρι
ίσως στο δρόμο για το σπίτι, οργανώναμε το επόμενο ταξίδι μας 
το αιώνιο δίλημμα: Ισπανία ή ιστιοπλοϊκό;
-ίσως και τα δύο
ίσως δεν τσακωνόμασταν
ίσως η αγάπη δεν ήταν τόσο δύσκολη πια
-ίσως απλά μ' αγαπούσες