Heart skipped a beat

Η πρώτη φορά που σε είδα
αδιαμφισβήτητα η πρώτη μέρα στη σχολή.
Δε σε θυμάμαι καλά αλλά κάπου στο ασυνείδητο
θα υπάρχει
ένα στιγμιότυπο δικό σου
που πέρασε τόσο γρήγορα μπροστά απ' τα μάτια
τόσο όσο να μην...
να μην.

Όμως ποιος ξεχνά τα πολύχρωμα αθλητικά
που θύμιζαν το Φρέντυ απ' τα σκινς
και το επίθετό μου;
Το φαρδύ τζιν που μαρτυρούσε αράγματα σε παγκάκια και πεζούλια;
Τα χιπστέρικα, νέρντι γυαλιά
και τα μαλλιά σου;
Υποθέτω...

Κανείς δεν ξεχνά τίποτα.

Γιατί τα πάντα έχουν καταχωρεί σε συνομιλίες.
Πήρα μια φίλη και της είπα για σένα
ενθουσιασμένη!
Επαναλάμβανα την ερώτηση που ήθελα να κάνω σε σένα
και τεκμηρίωνα δικηγορικά
την κρυμμένη πίσω από τις λέξεις
έλξη.

Η τελευταία φορά που θα σε δω δεν έχει έρθει ακόμα.
Όμως θα έρθει κι αυτή
κι ελπίζω πραγματικά όπως την πρώτη,
άθελα μου να ξεχαστεί.

εδώ;

Προσπάθησα.
Φλυάρησα με τα πιο αδύναμα αστέρια στον ουρανό
γιατί αυτά μόνο καταδέχτηκαν να απαντήσουν.

Τα φωτεινότερα είναι μάλλον της δικής σου πάστας.
Σιωπούν μέχρι να σε καθηλώσουν
και να κλαις για να ακούσεις τη φωνή τους.
Αυτά που σε έλκουν ανεξέλεγκτα.
Αυτά.

Μιλήσαμε πολύ λοιπόν.
Η μόνη μου παρέα απόψε.
Μοιράστηκαν μαζί μου δικούς τους
πλατωνικούς
έρωτες
και
επίπονα
καρδιοχτύπια.
Μεταφορικά.
Εννοούσαν πώς οι πυρήνες τους έπιαναν φωτιά και η βαρυτική τους έλξη χτύπησε απειλητικά κόκκινο.

Ύστερα έσβησαν γιατί ξημέρωσε.
Ο ήλιος ανέτειλε χωρίς καλη-μέρα.
Εγώ έκλεισα τα παντζούρια
και με ένα ανούσιο καληνύχτα στον εαυτό μου
σκεπάστηκα μ' ένα φανελένιο πανωσέντονο
μήπως ο ιδρώτας βγάλει από μέσα μου
λίγο-λίγο
μαζί με τις τοξίνες
κι εσένα.

Εσένα που δράση σου πάνω μου
μόνο τοξική είναι
αυτήν την τελευταία εβδομάδα.

βλακώδεις παραδοχές βλακείας

Θέλω να σου στείλω μήνυμα αλλά δε μπορώ
γιατί αυτό υποδεικνύουν όλοι οι άτυποι, κοινωνικοί κανόνες,
όλα τα σχετικά (ή σχεσικά) πρέπει και μη.

-Δείξε λίγο εγωισμό!
-Ναι, αλλά δε μπορώ!

Δε θέλω. Δε θα ήθελα δηλαδή.

Παύση ημερών.
Ανάπαυση κορμιών.
Ανάπαυλα συναισθημάτων.

Στερεότυπα. Μαζοποίηση.
ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Αφού εγώ γεννήθηκα πρήξας.
Τυφλός, φανατικός κυνηγός ανθρώπων και καταστάσεων.
Πώς;

Εσύ μου λες να χτίσω τείχη, ν' απομακρυνθώ, να με προστατεύσω.
Μα εγώ θέλω να γυμνωθώ, να πλησιάσω και να σπεύσω
να κρατήσω δυνατά και να φιλήσω τα
που μου πήρες μακριά.

Άνοιγμα νέας σελίδας, νέου κεφαλαίου
του ίδιου μυθιστορήματος.
Πάνω μόλις που είχες μάθει τους χαρακτήρες κι είχες αρχίσει να καταλαβαίνεις τι γίνεται.

First rhapsody of being in love with sb

Ξημερώνει ο Θεός τη μέρα.
Ο Θεός ή η ζωή;
Η πηγαία δύναμη της επιβίωσης και η υπαρξιακή αγωνία του νοήματος·
της ζωής.

Αυτά μας ξυπνούν απ' τον ύπνο που λίγο έλειψε να είναι αιώνιος.
Λίγη άγνοια, λίγο βόλεμα και πολύ απραξία.
Παρά ταύτα, ξυπνάμε.
Διαφορετική ώρα ανάλογα με τις συνήθειες.
Σε διαφορετικά κρεβάτια ανάλογα με τις αγάπες.
Με μούτρα ή χαμόγελα ανάλογα τα χθεσινά νανουρίσματα.

Και τρέχει η μέρα, τρέχουμε κι εμείς·
γύρω γύρω.
Μία ζωή σε επανάληψη.
Γιατί έτσι μάθαμε.
Γιατί είναι προτιμότερο να σαπίζεις στο γνώριμο παρά να χάνεις κομμάτι-κομμάτι τη σάρκα σου για χάρη της περιπέτειας·
εκείνης που τ' άγνωστο σου προσφέρει και η λήθη παλεύει, μα είκοσι χρόνια μετά, ακόμα να σου πάρει πίσω την ανάμνησή της.