Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

αδιέξοδο (πρώην "κατάθλιψη")

Μακάρι να μπορούσα να θλιφτώ
μα ακόμα και σ' αυτό θα υστερώ·
να κλάψω, να φωνάξω,
στο πάτωμα να κυληθώ
μπας και λυτρωθώ αδερφέ μου
μπας κι αγαπηθούμε εαυτέ μου
που μισητός όσο εγώ
απομακρύνεις όλους εκείνους π' αγαπώ.
Μα τι να γίνει;
Εγώ με σένα θα κοιμάμαι σε μια κλίνη
φτωχική, μοναχική, πλημμυρισμένη στην οδύνη
μας, και τη μιζέρια εκείνη
που αιματώνει την καρδιά
κι άλλοτε αδειάζει ή παγώνει τη ματιά.
Οι δυο μας πάντα μόνοι
ν' ατενίζουμε ένα κενό που αργοσιμώνει
μέρα τη μέρα
σα κόκκινο σύννεφο αέρα
νότιου που σου φράζει εναλλάξ κάθε πνευμόνι
από τη ζέστη και απ' τη σκόνη.

Πώς καταλήξαμε εδώ αδερφέ;
Πώς απεχθάνομαι εσένα εαυτέ;
Κρίμα τώρα να θυμηθώ να βαρεθώ
τον πιο γαλάζιο μου εγώ..

3 σχόλια:

χαμένη σε ένα ατέρμονο όνειρο είπε...

πολύ όμορφο και αληθινό.

γιατί φτάσαμε σε αυτό το σημείο;
ποιος μπορεί να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση;

rainmaker's phantom είπε...

=/

bethamphetamine είπε...

Σ' αυτό το σημείο μάλλον μας οδήγησαν εκείνες οι λέξεις που δε βγαίνουν ποτέ απ' το στόμα· οι ευχάριστες και οι μη. :/